moje moje

w zozolowym leżaczku

2012-02-02T19:28:00.004+01:00

Maja miała dziś okazję odkryć, że ma rękę. Ale tylko lewą.
I że może nią pacnąć zabawkę. Raz za razem.
Jest z siebie przedumna!

Mamusia znajdzie wreszcie nitki i przywiesi zabawkę z drugiej strony. Może jutro Maja odkryje rączkę prawą...?

śmichy chichy

2012-02-01T03:06:00.001+01:00

podglądanki

a leżaczek wciąż za duży

czy tak

A jednak genialnie ratuje życie zawodowe Mamusi!

Dzięki Zozolu, że już wyrosłaś, stajesz przy szafkach i zeżerasz mamie Vogue'i!
Strasznie się ze wszystkim spieszysz, ale tak trzymaj!

PS A tak w ogóle, to Maja też urosła i prawie już nie zwisa. Tylko czasem głowę trzyma pod takim dziwnym kątem... :)))

dlaczego nie warto mieć jedynaka

2012-01-30T13:59:00.001+01:00

(nagranie odnalezione niespodziewanie przez Tatusia, ku wielkiej uciesze wszystkich domowników)
Kreta 2006
Marta lat 3, Mateusz prawie 2.
Zawrotka na trasie w celu obejrzenia kózek.
Kózki czuć już 2 km wcześniej.
Niektóre z dzieci zachwycone.
Interakcja z tymi zadowolonymi mniej - bezcenna.

Jej niepierwszy popis

2012-01-28T13:02:00.000+01:00

Najważniejszą częścią popisu jest odnalezienie dziury między deskami.

Potem już tylko z górki.

Się przećwiczyło dzień wcześniej 20 razy i się zrozumiało, co to znaczy 'wejść w palce'. Wreszcie.

"Mamo, ty musisz

2012-01-27T03:28:00.000+01:00

nam przypominać, że mamy ćwiczyć! Czy ty zapomniałaś nas przypilnować??"

A: Nie, Martulek, daję Wam tydzień ferii wolnego, a ćwiczyć będziecie już od poniedziałku.

Mr: To dobrze, bo Pan mi zadał takie nowe, co ja i tak w sumie trochę już zaliczyłam...

pierwsze uśmiechy szerokie

2012-01-22T04:43:00.000+01:00

wreszcie uchwycone.

Pierwsze guganie - niestety nie. Ani następne...

Tak czy inaczej, patrząc na ten pyszczek, chyba nie można odmówić racji tym, którzy wieszczą przybycie łobuza...

112

2012-01-16T17:32:00.000+01:00

Mt: (układając domek-labirynt z poduszek na sofie) A numer 112 to co jest?
A: (pracując pospiesznie na netbooczku w fotelu obok) Hę?
Mt: No numer 112...?
A: (wielkie oczy) Hę??
Mt: No numer 112. Do kogo to jest?
A: Aaaaa, 112! No na pomoc.
Mt: Hę?
A: No dzwonisz i wołasz 'pomocy', hehe :)
Mt: (wielkie oczy) Hę??
A: Jest numer do pogotowia, jest numer do straży pożarnej i jest numer do policji, ale można zadzwonić na 112. To wspólny numer.
Mt: Acha!
(chwila namysłu)
I wszyscy przyjadą??

dziękujemy

2012-01-10T23:06:00.000+01:00

A: Panie Boże, dziękujemy za naszego Tatusia, że przeżył wszystkie swoje lata i jest zdrowy, mądry i kochany...
Mt: No, już sześćdziesiąt cztery!
A: Co??
Mr: Sześćdziesiąt SIEDEM!
A: Hę???
Mr: Sześćdziesiąt... osiem...??

pomocni

2011-12-29T13:51:00.001+01:00

A: Marta, potrzymasz Dzidzię? Skoczę do łazienki.
Mr: Jasne. Mateusz robi nam właśnie sniadanie.
A: Ach ten Mateusz! Lubi gotować, jak prawdziwy kucharz.
Mr: No i zrobi je za jednego petszopa :)
A: Co?? Jak za to za petszopa?
Mr: No, już sobie wybrał jednego. Rano.
A: Hmmm... a nie lepiej byłoby umówić się, żeby zrobił wam śniadanie za to, że ty jutro wam zrobisz?
Mr: Hmmmm... no może... ale on już sobie wybrał...

Ciekawe co dostanę za zrobienie obiadu...?

szczęśliwy dzień

2011-12-27T12:56:00.001+01:00

zaczęła Maja od szerokich uśmiechów do Mamusi. Całkowicie świadomych!
Mamusia co prawda na nadanrza z aparatem, ale jeden półuśmiech udało się zarejestrować na ostro.
Fajny, nie?

Książki mówią, że to duuużo za wcześnie, ale kto by się przejmował książkami!
A Pan Doktor już 2 tygodnie temu mówił, że jestem bardzo rezolutna, więc co w sumie...?

Marta zachwycona

Mateusz zachwycony podwójnie

To szczęśliwy dzień.

Wesołych Świąt!

2011-12-24T14:52:00.000+01:00

Dziadek się martwi

2011-12-19T14:06:00.002+01:00

o wnuczkę najmłodszą.
Bo nie dość, że mieszka w zsypie, to jeszcze śpi na podłodze.

Wnuczka zdaje się mieć to wszystko w nosie

A czasem jakby trochę pomstuje

No ale cóż... Jak patologia, to patologia.
W życiu trzeba być konsekwentnym.

seven days

2011-12-09T13:35:00.002+01:00

Po siedmiu nocach prób urodzenia się, nadeszła godzina -2:40
Dzieci ćmoknęły Mamusię w brzuch i powiedziały miękko: "Dzidziusiu, urodź się wreszcie".

Mgła stulecia nie odstraszyła wędrowców po szczęście.

Na izbie przyjęć...

niektórym jest do śmiechu bardziej

a niektórym chwilami trochę mniej.

Pani jednak uznała, że faktycznie rodzimy i pojechaliśmy windeczką...
A chwilę potem zeszliśmy sobie pięterko niżej :)

Dzień 1

Jestem małym, zapuchniętym, śpiącym kurczakiem.

A potem przyjeżdża Rodzina i klan M&M'sów nieświadomie wzbudza alarm na oddziale, zapisując się w annałach szpitala, jako 'ci, którzy porwali dziecko'.
Mamusia nie pomyślała, że wyniesienie dziecka poza oddział może wygladać groźnie.
Przecież poszliśmy przywitać się z Rodziną!

Rodzina rozpacza, że Dzidzia nie może wrócić do domu już dzisiaj.
Mamusia próbowała co prawda się już zerwać, ale dohtory pukają się w czoło...

Dzień 2

Drugiego dnia jestem tak samo śpiąca, jak dotąd, ale zaczynam papuśnieć...

A wieczorem przyjeżdża Ciocia Nela, popiskuje z radości i strzela króciutką sesyjkę.

Fot. nel.k

Dobrze jest przyjaźnić się z artystami :))))

Dzień 3

Papuśnik do domku wraca!

Dzień 4

A w domu wszyscy chcą do Dzidzi.

Tylko Mateusz jest chory i nie może za blisko. Wykazuje równocześnie zrozumienie i zawód.
Mądre dziecko.

Marta natomiast chyba najszczęśliwsza w całym życiu swoim.

Joł, starszaki, joł!

Dzień 5

Każdego następnego dnia wciąż ten sam zawód - Dzidzia śpi? Znowu? Ooooo, jaka ona śliczna...

Dzień 6

A jak nie śpi, to ziewa :)

Mateusz wciąż myje ręce i chodzi w maseczce chirurgicznej...

Dzień 7

Dzidziuś lubi być najedzony.
Za każdym razem daje temu wyraz!

Dzidziuś bardzo też lubi twórczość gitarową.
W brzuchu lubił i zdania nie zmienił.

już od roku właściwie

2011-12-06T10:32:00.000+01:00

widać było to pytanie szorujące po mózgach naszych dzieci. Czasem wypływało na powierzchnię, czasem zduszane było na samo dno. Ale ono tam było. Trwało w uśpionej gotowości.
Kiedy więc z nastaniem jesieni pytana byłam co raz częściej uznałam, że nadszedł czas. Po prostu.

Okazuje się jednak, że psychika dziecka jest bardziej skomplikowana i zaskakująca, niż moglibyśmy czasem podejrzewać. A przynajmniej, psychika dziecka-dziewczynki.

Bo dziecko dziewczynka wcale nie chciało usłyszeć brualnej prawdy. Dziecko chciało usłyszeć, że to jej podejrzenia nieprawdą są. I nagle list w ręce zaczął ciążyć, słońce zgasło, świat się zawalił, a myślenie magiczne roztrzaskało o kafle w korytarzu. Raz na zawsze.

Mamusia-z-wielkim-brzuchem wpełzła do łóżka rozklejonej dziewczynki i tylko w ten sposób udało się małej zasnąć w ogóle...

Tego naprawdę nikt sie nie spodziewał. Tym bardziej, że na dziecku-chłopcu rewelacja zdała się nie zrobić najmniejszego wrażenia.

Umówiliśmy się tylko, że skoro dzieci w szkole wydają się być wciąż nieuświadomione, to ani Marta ani Mateusz przykrości robić im nie będą.

Następnego dnia dziewczynka była wciąż smutna, ale już trochę pozbierana.
A dwa tygodnie później, gdy nadszedł natenczas... pokazała klasę!
I rozkroiła serce Mamusi na tysiąc kawałeczków...

jak się komuś rodzi siostra

2011-11-26T09:30:00.000+01:00

albo akurat nie jest pewna, czy już się na to zdecydować, to można namówić Babcię do udostępnienia Worda.
A tam... hoho... czego tam nie można stworzyć!
Najlepiej jednak zacząć od form krótkich.

Opowiadanie 1

Autor: Marta M.
Wydawnictwo :Księgarnia Lwów
Tytuł :Lew
Wprowadzenie
Lew przykładem dla nas bo mężny i odważny.
Opowiadanie
Raz był sobie lew.
Pewnego razu połknął muchę ale okazało się że mucha
miała przy sobie telefon. I naglę dryń dochodzi z
brzucha pana lwa. Okazało się że dzwoniła jej ciocia.

Opowiadanie 2

Autor : Marta M.
Wydawnictwo : Księgarnia Tygrysów
Tytuł : Tygrys gubi paski
Wprowadzenie
Tygrys jest silny i pomarańczowo/czarny.
Opowiadanie
Pewnego razu był sobie tygrys.
Ras się tak przechwalał że za karę żyrafa
postanowiła dać mu nauczkę i w nocy
kiedy spał w najlepsze podeszła do niego z
pomarańczową farbą i pomalowała go od
łap do głowy. Rankiem gdy tygrys się obudził
zobaczył że zgubił paski dopiero po 2 dniach
żyrafa powiedziała mu co zrobiła i dlaczego
a tygrys obiecał że już nigdy nie będzie się
przechwalał.

Dwa lata informatyki nie w kij dmuchał....

Jego pierwszy koncert

2011-11-24T23:31:00.003+01:00

Rok temu jeszcze nikt by w to nie uwierzył.
Pół roku temu mógłby trochę zacząć przypuszczać, ale i tak doszedłby do wniosku, że to jednak całkiem niemożliwe.
A stało się tak, że nieśmiałek wszedł na scenę, zagrał bezbłędnie, uprzejmie obejrzał oklaski, wstał i sobie poszedł. Jakby robił to codziennie!

Szoki tego kalibru nie są chyba wskazane w 39tym tygodniu ciąży...

A potem gratulacje i klucz do muzyki na pamiątkę. Klucz wiolinowy, rzecz jasna.

A oto dlaczego gitara planowo nie ma akompaniamentu:

Kamera wciąż nie naprawiona, więc nagranie fatalne. Nie daje poznać tej pewności siebie, tego zadowolenia i głębokich, pełnych satysfakcji spojrzeń w oczy widowni. Ale nawet tu zobaczyć można pewność siebie całej sylwetki i siłę spokoju przy akceptacji aplauzu. Nic dodać.

Dnia następnego świętowanie w postaci szklanki Fanty i każdego rodzaju lodów, jakie znajdą się w zamrażalniku. Znalazło się kilkanaście. Jakoś wystarczyło.

chłopaki rychtują

2011-11-22T07:53:00.002+01:00

tymczasowy pokoik dla Dzidzi.

Od świtu do nocy.
Mateusz godzin 6, Tatuś godzin 16...

Dajcie tu jakąś muzyczkę!

Synek wybiera, czyli będzie Alphaville. Znowu.
Marta zamyka drzwi do pokoju tak szczelnie, jak to tylko możliwe.

Praca wre, aż trzeszczy.

Spodnie Mateusza dają radę.
Wentylacja Tatusia bardzo pomaga w precyzji.

mały położnik - premiera

2011-11-21T13:33:00.001+01:00

Bo miesiąc wcześniej Marta była chora, a Mateusz pokazywał Dziadkowi, jak zeskoczyć z rozhuśtanej huśtawki i nastąpił jakiś tydzień zwolnień symultanicznych, w których akurat wypadł termin kolejnej wizyty. Radość i szczęście.

Pani Położna, zachwycona obecnością asystenta daje mu zadanie na miarę jego chwilowego kalectwa.

No proszę. Słychać? Słychać!

W poczekalni jest fantastyczna maszyna do spieniania mleka. Poważnym niedopatrzeniem jest brak czekolady, ale jak się tak sypnie trochę cukru, to jest git.
Mleko wyszło. Dzieci też.

Świeże wpiski w prezencie urodzinowym "Moja szkoła: jest głupia ale..."

Uda się? Nie uda się? Uda się...?

No głowa jest. I oko. Brzuch zdrowy. Serce bije. Czyli w sumie dobrze. Ale nogi... nogi zaciśnięte...

Po braku oczekiwanych nowin, następują zwyczajowe Pytania Mamusi z Długiej Listki, a tym razem również symultaniczne Działania Zakulisowe.

Autorstwo tylko niektórych ujęć możliwe do ustalenia.

'Mamo, mamo, zapozuj nam z pieskami!!'

'Tam chyba jestem...'
No chyba jest...

Autorstwo tego zdjęcia akurat możliwe do ustalenia.

Bardzo poobijane, biedne, obolałe dziecko.
Obolałe dziecko ninja...

Długość Długiej Listki powinna mieć swoje granice....

No właśnie...

Ponieważ Pan Doktor w wychowywaniu grzecznych dzieci zupełnie nie pomaga i nie dość, że zupełnie ignoruje ich zachowanie w bardzo poważnym gabinecie, to jeszcze daje się namówić.
Mateuszowi udaje się więc wyżebrać fantastyczny wzierniczek. Ślicznutki taki, przezroczysty, plastikowy. Nówka nieśmigana.

Mrozi troszeczkę krew w żyłach Tatusiowi w domu.
T: Mateusz, co ty tam masz?
Mt: A takie coś. Dostałem od pana doktora.
T: Acha...? A wiesz do czego to służy (proszę, powiedz, że nie wiesz!)?
Mt: Tak :)
T: Do czego?
Mt: Do oglądania dzidziusia!
Tatuś wzdycha z ulgą...
Synek nie zabiera wziernika do piaskownicy.
Kryzysu nie będzie.

No to czas na kaczki.
Kaczki najlepiej karmi się prawą ręką.

Marcie przecież też.

Mamusia na początku czerwca mieści się jeszcze w trampki.
Złote czasy ciążowego chodziarstwa...

Chusta jest fajna, bo rękę można wygodnie wyciągać z obu jej stron.

I wtedy dalej się rzuca.
A najlepiej trafić w sam środek odległego stadka. Tak daleko, daleko. Wtedy fajnie się tłuką!

Udało się trochę chleba przed kaczkami przemycić, więc śmierci głodowej dzisiaj nie będzie.

A tu Miszcz kusi. Kusi, oj...

Aaaa, co tam! Do dzieła!
Chustę się wypierze przecież.

Tylko jak by to zrobić? Miszcz wielkim miszczem był. A wydaje się, że teraz jakby nawet większym...

No dobra, spróbujmy. Ryzyk-fizyk. Albo raczej - muzyk...

Adeptka wielkością miszcza pokonana, składa przeprosiny i pokłon.

Za nisko składa...

wyobraźnia

2011-11-17T09:04:00.000+01:00

A: Jak sobie wyobrażacie wasze życie, jak Dzidziuś się urodzi? Co będziecie z nim robić?
Mt: (rozpromienia się) Będę go głaskać, przytulać i nosić na rękach...
A: To świetnie, że tak to sobie wyobrażasz, bo na początku Dzidziuś będzie się nadawał tylko do tego :)
Mr: A ja jeszcze będę musiała wynosić te kupy...
Mr/Mt: Fuuujjjj.... kuuupppyyyy....

mały położnik

2011-11-16T21:59:00.005+01:00

Wakacje mają to do siebie, że biedne dzieci czasem muszą się snuć z Mamusią tam, gdzie ona potrzebuje akurat coś załatwić. W czasie budowy reagowały na hasło do wyjazdu płaczem, że one nie chcą do urzędu. Teraz jednak nie było tak źle. Okazuje się bowiem, że czasem, przy okazji, można odkryć swoje powołanie. Pierwsze lub kolejne.

Mateusz, na przykład, miał szansę odkryć, że w niektórych gabinetach bardzo mu się podoba.

No dobrze, uściślijmy - w gabinetach - tak, pod gabinetami - trochę mniej.

Marta nie marnowała czasu na nic, prócz demonstracji braku zaangażowania w cokolwiek dookoła. Pełnię atencji wciąż ściągał sekretny pamiętnik urodzinowy, którego wnętrze prezentowane jest dla ogółu na poniższym obrazku.

U Pani Położnej za to już było fajnie. Jak człowiek rozprostuje kości, to od razu lepiej się czuje.

A potem można zapytać o to, jak wymacać, gdzie jest dzidziuś i zabawa się zaczyna.

Pani Małgosia wszystko pokazuje najpierw na obrazku, co na chwilę wyrywa nawet Martę z amoku pisarskiego, a potem pokazuje, jak ugniatać Mamusię, żeby ugnieść Dzidziusia. Czysta zabawa. A na koniec, daje do ręki maszynę. I tu powołanie po raz pierwszy daje o sobie znać na poważnie. Bo byle kto tak sobie nie znajdzie tętna Rodzeństwa. A Mateusz znajdzie. Na luzaku.

Czas więc udać się do Pana Doktora, który nie byle panem doktorem jest, bo jest akurat Tym Doktorem, który oboje dzieci pierwszy na świecie widział. Zbieżność wielce zadziwiająca.

No i nuda straszliwa, gdy trzeba na niego poczekać dwie minutki. Nuda, powiadam.

Nuda i niecierpliwość zwłaszcza w kontekście oczekiwania, że Dzidziuś werszcie objawi swą Majowość lub Michałowość.

Napięcie sięga zenitu....

Osobniki mniej psychicznie odporne na oczekiwanie lekko wymiękają...

Pan Doktor robi, co może...

...ale wieści i tym razem nie będzie dziś. Nie było ich również przy poprzedniej wizycie. Bo Dzidziuś zrobił wszystko, żeby się nie pokazać. Jeśli złączenie nóżek nie wydaje się zbyt pewne, to tym razem je krzyżuje!
Zastanówmy się jednak przez chwilę - czy jakikolwiek mężczyzna potrafiłby być tak... złośliwy?

Nie. Oczywiście, że nie. Dlatego już 3 tygodnie później uzyskujemy tzw. pewność, że wszyscy będą zadowoleni. Bo Marta wolała dziewczynkę, a Mateusz deklarował niezachwianą radość na 'wszystko'.

Tu jednak próbował negocjować jeszcze troszeczkę. Przecież to już drugi raz... Dzidzia była jednak nieubłagana.

Cóż więc pozostało? Chwila zabawy w kisielu i w drogę.

Po drodze był park. A w parku kaczki. A w samochodzie - chleb dla nich. Kolejna zbieżność.

Dość stary i niechętny do rzucenia na pożarcie...

...ale w męskich rękach (nie bez kilku cennych porad) jakoś poszło.

Wróbelek docenił.

Potem już tylko 50 minut nudzenia się, podczas gdy kolejny Pan Piotr coś tam Mamusi wyprawia, i wreszcie do domu.

Czyli normalka. Dzień, jak co dzień. Jak się jest starszym-rodzeństwem i dziećmi-niedokońcapełnosprawnej-matki.

Lew to zwierzę pokojowe?

2011-11-08T19:57:00.003+01:00

Dowiesz się tego w gazetce, którą Marta dzisiaj postanowiła zacząć produkować. Jak się wzięła, to skończyła na dwóch. I myśli o publikacji.

'Jak Mamusia to zeskanuje, to będziemy mogli to wydrukować i podzielić się z innymi, żeby też mogli sobie porozwiązywać, a nie tylko my. A może damy siostrom do przedszkola?? O! Dajmy to siostrom do przedszkola!'

Tatuś, który już tydzień temu zapowiedział koniec tolerancji dla błędów ortograficznych, zgodził się na pomoc w dystrybucji, ale po korekcie. I zrobił błąd. Bo teraz trzeba było tłumaczyć, czym ta korekta jest i w ogóle...

Następna gazetka.

W kooperacji z Mateuszem.

Marta pisała, Mateusz rysował i wskazywal marki.

Poniższa strona również powstała we współpracy. Marta pisała, a Mateusz wymyślał słowa.

Może Ciocia Basia zechciałaby wpaść i trochę pokorekcić? Bo dzieci BARDZO TĘSKNIĄ...

ostatnimi czasy

2011-11-01T16:46:00.002+01:00

dzieci nasze żyją w częstej niezgodzie.

Pytani o powody, mówią o marcinej chęci niezależności i odosobnienia, łamanej nagminnie przez Mateusza oraz o nieuprzejmości i niedelikatności sposobów wyrzucania go z jej pokoju. Niewiele więcej powodów przychodzi im do głowy, ale te dwa wystarczają do regularnych nawrotów wojny, które niechybnie doprowadzają Mamusię do regularnych nawrotów globusa...

Można się czasem obudzić rano i w błogiej ciszy natknąć na takie wywieszki na drzwiach Rodzeństwa:

Po czasie wystarczającym do ochłonięcia, z błogością tłumaczą treść rysunków, składającą się z krwawych realizacji opisanych gróźb oraz przypadkowych rysunków dinozaurów ryczących na samochody z rękami.

Mr: No co? Byłam zła na niego!
I szeroko się uśmiecha.

To dobrze, czy źle w końcu?
Sama już nie wiem...

PS Po przemyśleniu uznaliśmy, że jednak nie będziemy planować śmierci domowników. Ani innych...

imię

2011-09-28T09:46:00.000+02:00

A: No to jak nazwiemy Dzidziusia?
Mt: No, chłopca już ustaliliśmy, że będzie Michał.
A: Tak, z chłopcem nie mamy problemu. Ale dziewczynka? Na 'M'?
Mr: Marlena!
A: Ale krótkie imię miało być. Mi się podoba Maja.
Mt: Ja nie chcę Mai. Miałem Maję w przedszkolu i ona nie była fajna!
A: Ale to wcale nie znaczy, że nasza Maja będzie niefajna, nie?
Mt: No tak... Ale Maja nie.
A: No to co będzie?
Mr: Oj, no to nazwijmy ją Marta.
A: I będziemy mieli dwie Marty w domu??
Mr: No to ona będzie 'Marta 2'!
A: A nie sądzisz, że będzie jej przykro? Być taką 'Martą 2'?
Mr: Nie. Przecież ona nie będzie o tym wiedzieć...

geniusz leży

2011-09-23T15:49:00.003+02:00

w prostocie.

Gdy ponad rok temu czekaliśmy na falę powodziową, mijani przez 12 hałaśliwych wozów strażackich i namawiani do ewakuacji, Marta modliła się, żebyśmy 'jakoś wyżyli', żeby nie zalało domów, ani naszego, żeby zwierzęta nie poginęły, no i ogólnie, żebyśmy jakoś dali radę w tym armagedonie.
A Mateusz poprosił po prostu, żeby przyszła fala niższa, niż się spodziewamy.
Pełny opad szczęki.
Z resztą, tak właśnie się stało. I co prawda wały były jakoś tam oworkowane, jednak nie podlało chyba żadnego domu w okolicy.

A teraz, gdy modlimy się o zdrowie Mamusinej nerki i żeby Dzidziuś nie urodził się za wcześnie, to co Mateusz mówi?
"Panie Boże, jeśli zaplanowałeś, żeby nasz Dzidziuś urodził się za wcześnie, to... zmień ten plan. Amen."

Tak imponująca prostota rozumowania na pewno nie pochodzi z tego jednego genu po mnie.
Nie ma takiej możliwości.

do legitki

2011-09-09T08:02:00.000+02:00

pozuje się tak:

pierwszakiem być

2011-09-06T13:10:00.000+02:00

Wbrew wszelkim pozorom, człowiek był wielce uradowany i podekscytowany drogą na rozpoczęcie roku szkolnego.
Utrzymywał również, że jest zdecydowanie gotowy na nową formę edukacji.
Mamusia postanowiła uwierzyć na słowo.

obładowani jak siedem wielbłądów

2011-09-02T11:08:00.002+02:00

wskoczyli rano do samochodu, ciesząc się od ucha do ucha i oczekując wszystkiego najlepszego.

Czy szkoła naprawdę aż tak się zmieniła od naszych czasów, czy po prostu mamy bardzo mądre dzieci?

czkawka

2011-08-17T11:59:00.002+02:00

Mr: Na czkawkę są tylko dwa skuteczne sposoby.
A: Naprawdę? Są skuteczne sposoby??
Mr: Tak, albo kogoś wystraszyć albo poczekać aż samo przejdzie.
A: Acha. A widziałaś kiedykolwiek, żeby przestraszenie pomogło?
Mr: Tak. Kiedyś Babcia miała już nas odwieźć do domu, bo było już ciemno, a Mateusz miał czkawkę. I Dziadek schował się w kącie i na niego wyskoczył. I mu czkawka przeszła.
A: O, to faktycznie.
Mr: Ale za to zaczął płakać...

przemyśl tę sprawę

2011-08-05T16:12:00.000+02:00

Mr: Mateusz, ale myślisz, że damy radę wejść do tego basenu?
Mt: No pewnie. Przecież Tatuś powiedział, że jest ciepła woda.
Mr: No ale wiesz, padał deszcz i w ogóle...
Mt: No ale jest 26 stopni. I pół!
Mr: No i te glony. Przemyśl tę sprawę. Będziemy się ślizgać...
Ej! To nawet fajny pomysł - będziemy się ślizgać!
(Zamknęli się w łazience. Nie słyszę części rozmowy)
Mt: Po trzecie - jesteś dzielna, tak?
Mr: Tak!
Maaamoooo, idę do basenu!
Mt: Widzę niebiesko, jakbym już był w basenie...

pytanie

2011-07-27T00:25:00.000+02:00

Mt: Tato, a co to są flaczki?
T: Ugotowane i pokrojone jelita. Zupa taka.
Mr/Mr: Bleeeee, tato, nie przy jedzeniu!!!!!!

ostatni z ostatnich

2011-07-07T11:20:00.002+02:00

dni w przedszkolu.

Święte i nieocenione siostry spełniły marzenie Marty o powrocie, chociaż na te 5 dni, i... najedzenie się do syta najpyszniejszym jedzonkiem, plasowanym zaraz po obiadach babci.

Jak widać radość w narodzie jest zaledwie połowiczna - Marta się cieszy, że udało się jej załapać, a Mateusz się nie cieszy...

Ale już planuje comeback w przyszłym roku.

Podejrzewam, że siostry, jak jeden mąż, rozpościerają już szeroko ramiona...

Premiera

2011-06-28T10:20:00.002+02:00

A: Ale co powiecie na to, żebyśmy nie szli na 3D?
Mr: Mi to żadna różnica, byle tylko pójść. Ale czemu?
A: A bo mnie zawsze głowa boli od tych okularów...
Mr: Acha, ok.
Mt: A mnie uszy swędzą...

wiadomości

2011-06-07T22:06:00.000+02:00

T: Co to za czereśnie jesz?
A: Hiszpańskie. Kupiłam pod Oleśnicą. Pyszne!
T: Co ty? Nie słyszałaś o epidemii???
A: A kiedy ja ostatnio oglądałam wiadomości?
T: Hmmm... faktycznie.
A: Ale o co chodzi?
T: No, ludzie umierają. Chyba już ponad setka.
A: Ponad setka? To co to za epidemia?

chwila ciszy
słychać tylko mlaskanie Mamusi

A: Czeresienkę?
T: A chętnie.

na dzień dziecka

2011-06-01T11:16:00.000+02:00

mamy ZDOLNEGO SYNA!

2011-05-24T19:36:00.002+02:00

I to bez dylematów.
"Dawaj tą gitarrę!!!"

drugi pierwszy

2011-05-21T21:36:00.003+02:00

egzamin naszych dzieci.
Mateusza.
Dzisiaj był.

Mocno nas zastanawia to dziecko, które walczy o to, żeby zdawać do szkoły muzycznej, mimo deklarowania bycia 'nieśmiałkiem' i szczególnej nie-miłości do występów publicznych. Ponieważ jednak próby odstraszenia nie odniosły skutku, dwa tygodnie temu człowiek poszedł na kurs przygotowawczy.
Po pierwszej lekcji przyprawił Mamusię o zawał deklarując, że to wszystko prościzna (to jeszcze zrozumiałe) i że on się na pewno dostanie (palpitacja). Śpieszę zapewnić, że wypowiedź ta została poprzedzona informacją, że chętnych jest prawie dwukrotnie więcej, niż miejsc i można zdać, a jednak nie zostać przyjętym. I choć żadna to hańba, to z pewnymi deklaracjami lepiej poczekać.
Mateusz przyjął tę informację, postanowił jednak w ogóle się nią nie przejmować.
Mamusia do dziś podejrzewała, że to ktoś połknięty przez Mateusza wygłaszał te proroctwa z jego brzucha albo może ktoś taki malutki schowany w kieszeni? Tak czy inaczej, okazało się dziś, że kanibala w domu chyba jednak nie mamy, bo młody człowiek, wezwany do sali przesłuchań, wyrwał z taką prędkością i tak się potknął, że tylko swym tarzańskim odruchom zawdzięczać może cudny fakt, że spektakularnie nie wjechał przed komisję na brzuchu, frontalnym ślizgiem.

Od rana nie mógł się doczekać.
A: Mateusz, jedziemy na egzamin.
Mt: Suuuppeeerrr!!!

Tak może mówić tylko dziecko, dla którego 'egzamin' to puste słowo.

Trochę się poprzepychali dla zabicia czasu.

Trochę popodpierali ścianę, gdy Mamusia kategorycznie zabroniła się czołgać, pocić i brudzić przed egzaminem.

Wciąż jednak trudno było wytrzymać to czekanie...

Aż w końcu wywołano jego imię i młody człowiek zniknął za pomarańczowymi drzwiami.

Nieśmiałek wyszedł z sali dużo mniej zadowolony, niż wchodził.
Ale nie z powodu tego, że źle mu poszło.
Bynajmniej.

Pan Dyrektor wyjątkowo wezwał Mamusię i poinformował ją, że jest tak dużo chętnych na gitarę, że może trzeba będzie zastanowić się nad bardziej wymagającym instrumentem, bo kandydat całkiem nieźle zaśpiewał.
Mamusia poinformowała Pana Dyrektora, że skrzypiec nie przeżyje, a drugiej wiolonczeli w domu raczej też nie, ale przecież nie ma o co kruszyć kopii przed ogłoszeniem wyników.
Trzeba było zacząć instrumentowy rekonesans.

No i zaczęło się.
Frustracja i niechęć.
Do wszystkich innych instrumentów, które trzeba było wypróbować w pokoikach.

Fortepian fajny był tylko przez dziurkę od klucza.

Na miejscu skończyła się zabawa.
Dla pań oczywiście.
Które próbowały z kandydatem nawiązać jakikolwiek konstruktywny kontakt.

Panie powiedziały, że paluszki człowieka na fortepian się nadają, ale skoro ten człowiek tak zdeterminowany, to trzeba o tę gitarę walczyć.

Zasiały nadzieję.

Z pokoiku skrzypiec Mateusz wyskoczył, jakby co najmniej przypalali go ogniem.
Gdybyśmy nie wiedzieli, że Pani jest przemiła, to szukalibyśmy gorejącego piętna Katli na piersi.

Sprawdziliśmy jeszcze gitarę i pojechaliśmy po coś miłego w nagrodę za trudy.
W samochodzie Mateusz już nie miał nic w puszce z mrożoną herbatą. Marta miała jeszcze pół. Nieskrępowanie wysiorbywała każdy pozostały łyk.
Pprzez najbliższe 8 kilometrów drogi.

Potem nastąpiła próba namówienia Mamusi na nienamawialne, czyli gazetki.

A potem był trójpak resorakowy.
Bo przecież Mateusz ma ich dopiero kilkadziesiąt.
Każdy kolejny jest mu niesłychanie potrzebny.
I okropnie go cieszy.
A co dopiero trzy!

z ostatniej chwili (choć wczoraj)

2011-05-13T21:26:00.002+02:00

"Dzieci Śpią"

faza 1

czyli opowieść o człowieku, który zamienił się głowami z gepardem

faza 2

faza 3

faza 4
czyli przyszedł Tatuś, popoprawiał i zepsuł Mamusi radochę

kamera się nam zepsuła

2011-05-09T17:27:00.001+02:00

oto więc najgorsze nagranie świata (z konkursu miniatur smyczkowych):

Mieliśmy nawet nie wracać na ogłoszenie wyników, bo wszyscy głodni i późno i w ogóle, ale postanowiliśmy jakoś przetrwać, żeby zobaczyć choć w pierwszej klasie, jak takie wręczenie wygląda. I czy będą złote medale.

Najpierw jednak były czekolady. Biedna Pani Zapowiadająca, musiała z nią gonić za większością uciekających ze sceny uczestników. Fajnie to wyglądało.

Nie było medali - były dyplomy.
I były miejsca.
Dla Marty znalazło się nawet miejsce na miejscu drugim!

Pytała mnie potem, czy spodziewałam się, że zajmie pierwsze miejsce. Powiedziałam, że nie myślałam za bardzo o tym, ale na pierwsze miała zbyt łatwy utwór, no i jako jedna z nielicznych grała bez akompaniamentu, więc raczej nie.
Mr: A pomyślałabyś, że zajmę drugie miejsce?
A: Szczerze?
Mr: Yhy...
A: Szczerze, to tak :D

Biedna Marta. Teraz za karę będą ją ciągać po pokazach, czego ona tak nie lubi.
Pierwszy pokaz już jutro. Niby ominą ją lekcje, ale nie pała entuzjazmem.

A może da się jeszcze oddać tę czekoladę? Brakuje tylko dwóch kostek...

wnioski świąteczne

2011-04-26T12:24:00.002+02:00

Nie wszyscy zgadzają się, że lepiej być grubym, niż głupim.

Chyba muszę to jeszcze raz przemyśleć.

Radosnych Świąt!

2011-04-25T09:54:00.002+02:00

Powodzenia!

2011-04-19T22:58:00.000+02:00

Tak się jakoś złożyło, że gdy Marta dała swój najidealniejszy występ, to Mamusia go nie nagrała. Za to oktet wiolonczel dnia następnego - jak najbardziej. Zadziwiająca ironia przypadków.

W każdym razie, po każdym występie, Pani Prowadząca pytała dzieci z czym kojarzy im się ich utwór.

Były lasy, kwiatki, tęcze i nowoczesne abstrakcje formatu A4.

PP: Marta, grałaś Menuet. Z czym ci się kojarzy?
M: No nie wiem... Z ćwiczeniem...

udostępniam

2011-04-18T11:16:00.000+02:00

Dzieci tamtych rodziców- czyli nasze dzieciństwo...

utworzona przez użytkownika Gosia Juzenas w dniu 6 kwietnia 2011 o 22:01

"Byliśmy wychowywani w sposób, który psychologom śni się

zazwyczaj w koszmarach zawodowych, czyli patologiczny.

Na szczęście, nasi starzy nie wiedzieli, że są patologicznymi rodzicami.

My nie wiedzieliśmy, że jesteśmy patologicznymi dziećmi.

W tej słodkiej niewiedzy przyszło nam spędzić nasz wiek dziecięcy.

Wspominany z nostalgią lata 80.

Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się

na licznych budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź,

matka go wyciągnęła i odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu

szliśmy się bawić na budowę. Matka nie drżała ze strachu, że się

pozabijamy. Wiedziała, że pasek uczy zasad BHZ (Bezpieczeństwo i Higiena Zabawy).

Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny

pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego.

Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad.

Ojciec postawił mu piwo.

Do szkoły chodziliśmy półtorej kilometra piechotą. Ojciec

twierdził, że mieszkamy zbyt blisko szkoły, on chodził pięć kilometrów.

Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał

chodzić na lekcje pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni

maltretowaniem dziecka w tym wieku. My również.

Nie chodziliśmy do prywatnego przedszkola.

Rodzice nie martwili się, że będziemy opóźnieni w rozwoju.

Uznawali, że wystarczy jeśli zaczniemy się uczyć od zerówki.

Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się spociliśmy.

Z chorobami sezonowymi walczyła babcia.

Do walki z grypą służył czosnek, miód, spirytus i pierzyna.

Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody,

na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk,

zarazimy się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i wrócimy.

Oczywiście na czas. Powrót po bajce był nagradzany paskiem.

Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał nam karę.

Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie

go w obowiązkach wychowawczych.

Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo - jak zwykle.

Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na Milicję, żeby zakablować rodziców.

Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy.

Niestety, pasek był wtedy pomocą dydaktyczną,

a Milicja zajmowała się sprawami dorosłych.

Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice

trzymali się od tego z daleka. Nikt, z tego powodu, nie trafiał do poprawczaka.

Pies łaził z nami - bez smyczy i kagańca.

Srał gdzie chciał, nikt nie zwracał nam uwagi.

Raz uwiązaliśmy psa na "sznurku od presy" i poszliśmy z nim na

spacer, udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec powiązał nas na

sznurkach i też wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy wolność psu, na zawsze.

Mogliśmy dotykać inne zwierzęta.

Nikt nie wiedział, co to są choroby odzwierzęce.

Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru,

Każdy dzieciak to wiedział.

Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską.

Ciągle chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać,

mówić Dzień dobry i nosić za nią zakupy.

Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić Dzień dobry.

A każdy dorosły miał prawo na nas to Dzień dobry wymusić.

Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką.

Potem się głośno śmiał, gdy powykrzywiały się nam gęby.

Trzymaliśmy się z daleka od fajki dziadka.

Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą

stroną ulicy i nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot.

Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza

gdy byliśmy zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz.

Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków.

Czasami próbowaliśmy to jeść.

Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności.

Nikt nam nie liczył kalorii.

Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze

strugi. Nikt nie umarł.

Nikt nam nie mówił, że jesteśmy ślicznymi aniołkami.

Dorośli wiedzieli, że dla nas, to wstyd.

Nikt się nie bawił z babcią, opiekunką lub mamą.

Od zabawy mieliśmy siebie nawzajem.

Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie

same. Poza nimi, wolność była naszą własnością.

Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi

przechodnie i koledzy ze starszej klasy.

Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy

skończyli studia, ale każdy z nas zdobył zawód.

Niektórzy wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów.

Nie odważyli się zostać patologicznymi rodzicami.

Dziękujemy rodzicom za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli, jak należy nas „dobrze” wychować.

To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez ADHD, bakterii, psychologów, zamkniętych placów zabaw i lekcji baletu.

A nam się wydawało, że wszystkiego nam zabraniają!"

Udostępnij

Marta ćwiczy

2011-04-09T13:43:00.002+02:00

Nutria

2011-03-29T19:35:00.000+02:00

Mamo!

2011-03-17T17:04:00.000+01:00

Mt: Mamo, czy ty mnie w ogóle słyszysz?
A: Nie, przepraszam. Co chciałeś mi powiedzieć?
Mt: Przyniosłem ci drewno!
A: Oj, Mateusz, dziękuję!
Mt: ... no bo z tym twoim kręgosłupem, to pewnie nie powinnaś nosić...
Mt: No chyba nie. Bardzo mi pomogłeś.
Mt: ... i ziemniaków też nie powinnaś...
A: Chcesz obierać ziemniaki?
Mt: Nie. Nosić. Takich ciężkich.
A: Acha. No chyba też nie. A ty mi nosisz ze sklepu. Bardzo jesteś pomocny.
Mt: I silny!
A: I silny! Tak! Ale mógłbyś być silny i leniwy, nie?
Mt: No chyba mógłbym...

Jak dzieci chorują

2011-02-19T21:04:00.000+01:00

już od trzeciego dnia ferii, to chyba nie dają najlepszego świadectwa swojej inteligencji...

Na pocieszenie dodam tylko, że zaczęły ćwiczyć już trzy tygodnie wcześniej.
Z dużym skutkiem.

Raportu specjalnego

2011-01-25T13:21:00.000+01:00

drugi ciąg dalszy.

20:13
Powróceni, posileni czekoladą z pianką. Się obijają.

Ktoś nie pracuje, żeby pracować mógł ktoś.

Ale Julka nie będzie trzymać urazy. Zrobi pyszny koktajl i poczęstuje wszystkich. I zada kłam tradycji i powiedzonkom. Kto nie pracuje ten też je. I pije.

20:19

Powrót taty bez wypłaty. Jak widać, Pola nie jest drobiazgowa. Się identyfikuje.

Kąpiel się odbywa. A tu przygotowane łóżeczko. Bardzo wygodne. Czteroosobowe. Bardzo profesjonalne. Tematycznie - od lewej: Hello Kitty, Księżniczki, Kucyki, Mała Syrenka.

Trochę potworów i obcych na dobrą noc. Tatuś ma co prawda zaszczytne miejsce, ale sądząc z wielkości sofki, moglibyśmy pomieścić jeszcze raz tyle małych ludków w naszej rodzinie...

23:17

Jeszcze śmichy.

Parę interwencji w między czasie.
Trochę sztuki wokalnej na uspokojenie.
Trochę pogróżek.
Żadnych obietnic.

Godz. 01:47

Dylemat

2011-01-24T20:10:00.000+01:00

A: Tutuś, chodź tu do nas, pomóż nam rozwiązać dylemat.
T: No słucham.
A: No więc tak: na stole dzisiaj pojawił się kubeczek z bąblującą Pepsi. Zapytałam Martę, czy to ona sobie nalała, ale zaprzeczyła. Nie była co prawda w stanie utrzymać wzroku na moich oczach, ale mówiła, że to nie ona. Potem Mateusz wrócił z przedszkola i nawet nie wiedział o co mi chodzi, więc w jego zapewnienia uwierzyłam. Zapytałam jeszcze Ciebie, ale mówiłeś, że nie. A potem Marta się przyznała, że to jednak ona i że nie chciała mi powiedzieć, żeby nie dostać jakiejś 'strasznej kary'. Powiedziałam jej, że nie raz jeszcze pewnie zrobi coś nieodpowiedniego albo złego albo wbrew regułom, ale chcę, żeby zawsze mówiła prawdę. Że jak ktoś oszukuje, to już potem nigdy nie wiadomo, czy mu wierzyć i dlatego my nie kłamiemy i chcemy, żeby nasze dzieci też mówiły prawdę.
Ona przytaknęła i zapytała, czy teraz może wypić Pepsi.
No i co teraz powinniśmy zrobić?
T: Hmmm... jak by to było sprawiedliwie i uczciwie?
Mateusz?
Mt: No... jak by było sprawiedliwie... gdybym ja też dostał...
T: No, tak...
Mt: Ale ja nie chcę!
T: Nie lubisz Pepsi?
Mt: Średnio. Ja bym wolał Fantę...
Tatuś następnie peroruje, że pomijając kwestię marnowania jedzenia i picia, to teraz w sumie powinniśmy to jednak wylać, bo nie można nagradzać za niewłaściwe czyny...
Dodaje jednak:
T: Cieszę się jednak, że nie wypiłaś tego duszkiem. Tak po kryjomu...
Mr: Nie zdążyłam! Było za dużo bąbelków.
T: No tak...

Raportu specjalnego

2011-01-17T11:57:00.012+01:00

pierwszy ciąg dalszy następuje.

godz. 17:12
Odpowiedzialna i Przewidująca Młoda Panna przygotowuje trochę węglowodanów przed drogą.

godz. 17:18
Pierwszy i nie ostatni zarys obozowych preferencji.

Kulig pierwszy.
Czas trwania: 18:36-19:24. Mniej więcej...

Mistrzyni świata w okrzyku "SZYBCIEEEEJJJJJ!!"

Agnieszka jeszcze dobrze się bawi. Po drugiej wywrotce przeszła, chwilowe acz zdecydowane, załamanie nastroju.

Najbardziej profesjonalnie wyglądający, a najbardziej wywrotowy pojazd.

"Proszę pani! Proszę dzwonić do mojego taty!! Zostajęę!!"

58 minut, -9 stC, lekki syndrom konia cyrkowego.

"Macie dość?"

"Nieeeeeee!!!!!"

Raport specjalny

2010-12-30T19:54:00.003+01:00

W sytuacji nagłego posiadania szóstki dzieci w domu, człowiek - a nawet Rodzic - może nie nadążyć.

Na przykład, na samym początku imprezy przychodzi Mamusia ustalić zasady bezpieczeństwa do pokoju chłopaków, naciska na ambicję Jasia, żeby pilnował Mateusza przed wchodzeniem na niezabezpieczoną antresolę i zderza się ze ścianą uśmiechów, takich od ucha do ucha. Acha. Już był.

Od razu też muszą utworzyć się obozy. Najlepiej dwa. W wersji pierwotnej dziewczyny, a w zasadzie tylko święta Julia, gotują sos do makaronu, podczas gdy chłopaki ganiają z bronią pneumatyczną i udają, że nie celują w ludzi. Na te okoliczność Marta zostaje chłopakiem.

Człowiek też, a nawet Rodzic, przypomina sobie te katorżnicze czasy, gdy cisza oznaczać mogła tylko nagły alarm. I zmuszała zmęczony zad Rodzica do podniesienia się w trybie przyspieszonym albo ryzyko utraty zdrowia lub życia Dziecka lub przynajmniej z trudem zgromadzonego dobrobytu. W sytuacji nagłego posiadania szóstki dzieci w domu - też. Na przykład nagła cichość chłopaków oznaczać może, że dorwali się do jakichś gier w telewizorze i poginają w disneyowe niedźwiedzio-lemury. Nielegalnie, rzecz jasna.

Dowodem na doskonałą przyjaźń wszystkich zgromadzonych jest to, że dopiero po 114 minutach wizyty następuje pierwsza kłótnia. Dziewczyn, rzecz jasna. A w zasadzie to Marty z dziewczynami. Podejrzewam, że pamięć o dobrym traktowaniu gości wyparowała wraz z włożeniem ostatniego talerza gości do zmywarki.

Gdy Marta po raz tysiącstoczterdziestysiódmy pyta, kiedy przyjedzie Pola, następuje pierwsza kłótnia Rodzica z Potomkiem oraz rozkaz, żeby Potomek pogodził się z gośćmi. Natychmiast.

Odtąd, do zadawania tego samego pytania oddelegowani są po kolei pozostali Członkowie Imprezy. Na pierwszy ogień idzie Mateusz.

Oczywiście, najlepszym i jedynym pokojem do zabawy dziewczyn zostaje nieodwołalnie gabinet.
Według kilku roboczych hipotez dzieje się tak dlatego, że:
a) jest jedynym naprawdę nieposprzątanym pokojem i panuje w nim najprawdziwszy bajzel,
b) Mamusia ogłosiła na początku, że musi jeszcze chwilę popracować i skupić się w spokoju i ciszy,
c) akurat, zupełnym przypadkiem, świeżo zakupiony materac testuje tam swą szczelność od wczoraj.
W związku z powyższym, dziewczynki niezawodnie i wszystkie na raz:
a) grają w gierki z muzyczką,
b) tworzą awangardowe arcydzieła na keyboardzie,
c) śpiewają,
d) turlają się po materacu,
e) i chichrają.

Dziatwa zostaje nakarmiona cukrami dość prostymi (makaron) i ubrana iście narciarsko.
W między czasie, Najdzielniejsza z Mam Poli przedziera się wreszcie przez gąszcz przeciwności i nieruchawych aut i dociera do naszego małego domku wariatków. Cała czereda wyrusza więc, by wreszcie móc poznęcać się nad starszymi, tu konkretnie w osobie Dziadka.

Kto by przypuszczał, że jeżdżenie w kółko przy -9st okaże się aż tak fascynującym zajęciem...? No, Mamusia przypuszczała. Nie przewidziała jednak siły grupy rówieśniczej krzyczącej walnie "Trzy-cztery: SZYBCIEEEJJJ!". Zupełnie nie mogła też przewidzieć, że po wydaniu takiego okrzyku spadnie z sanek taka na przykład Pola, która akurat zapomniała się złapać...
Okrzyków: "Proszę pani, mogę spaść?!", czy "No może wreszcie ktoś spadnie??" też nie mogła przewidzieć...
To zaskakujące, ale Dziadkowi udało się przeżyć. Tak bardzo mu się udało, że nawet zaproponował, żeby sanki zostały do jutra. Wnuki ochoczo przytaknęły, słusznie uznając to za zaproszenie. Dzieci niezrzeszone podeszły do propozycji z dużą rezerwą. Ale sanki zostały. Co do sztuki.

Bo Julka już z sanek krzyczała: "Proszę pani, proszę pani, proszę zadzwonić do mojego Taty, żeby mi przywiózł rzeczy, bo ZOSTAJĘ!!", a Agnieszka nie marnowała niepotrzebnie myśli na takie rzeczy w trakcie jazdy - poprosiła o telefon tuż po zejściu z sanek.

Po powrocie do domu, Rodzic-Mamusia (ku późniejszemu niezadowoleniu Rodzica-Tatusia) zrobiła zupełnie nieprzysłowiowe piekło w kominku. Żeby się kończyny dzieciom rozgrzały. Po czterech minutach dzieci jednak miały już dość i rozpierzchły się po domu uznając, że czują się świetnie i chcą już czekoladę z pianką, a piekło dopiero rozpoczynało działalność. I tu powracamy do kwestii niezadowolenia Rodzica. Tak mniej więcej do 1:30 am.

Zapytany wieczorem przez Córkę Tatuś, czy podoba mu się funkcja zastępczego tatusia takiej liczby dzieci, potwierdził bardzo niepewnie. Niczym niezrażona Marta zaczęła więc natychmiast snuć plany powiększania rodziny, wyliczając kolejnych nowych jej członków względem wieku i płci. Tatuś w między czasie się oddalił. Zupełnie, dla Marty, niepostrzeżenie.

Inni Rodzice wyrażają podziw dla Mamusi, za siłę i cierpliwość do tej czeredy. Ale jedna doba i to bez pracy zawodowej, to naprawdę nic. Mamusia wciąż myśli o tych pięciu córkach, które kiedyś planowała i czuje, że taka doba to pestka. Mamusia podziwia tych, którzy mają tak na co dzień. I których dzieci nie są zaniedbane ani zastraszone. Ani zagłodzone. Ani lekko nieubrane... Składa im cześć i hołd.

W sytuacji nagłego posiadania szóstki dzieci w domu, człowiek - a nawet Rodzic - może nagle odkryć, że dwa to mało.

c.d.n.

Wesołych Świąt Wam wszystkim!!

2010-12-24T16:17:00.000+01:00

Jej pierwszy popis

2010-12-21T20:08:00.000+01:00

A: Marta, jak oceniasz swój dzisiejszy występ? Jak ci poszło?
Mr: Bardzo dobrze.
A: A ty, Mateusz?
Mt: Była najlepsza!
A: Hmm... ja też uważam, że poszło ci dzisiaj bardzo dobrze. Zwłaszcza kolęda. I zwłaszcza, że grałaś z akompaniamentem dopiero drugi raz. A ty, Tatuś?
T: Ja nie mam porównania, bo nie widziałem wszystkich. Ale podobała mi się zwłaszcza kolęda.

Jeśli skłonności mafijne są objawem zdrowia rodziny, to proszę nas postawić na biało-czerwonej fladze w Sèvres.
No, proszę.

Po raz pierwszy w życiu

2010-12-20T11:45:00.000+01:00

Mamusia zapomniała o urodzinach, ale Tatuś podszepnął i dzieci przybiegły.

Mr/Mr: Wszystkiego najlepszego, mamusia!

A: O, dziękuję! A czego mi życzycie?

Mr: Szczęśliwego nowego roku!

Mt: I fajnego prezentu pod choinkę!

A: Dziękuję.

Mateusz szybko liczy

2010-12-18T21:12:00.000+01:00

Przy wieczornym czytaniu lektury o owieczce:
A: O, patrzcie! Ta książka została wydana, jak Tatuś miał rok!
Mt: Naprawdę?
Mr: Ojeju...to ta książka ma juuuuż...
Mt: ... z... pięćset lat!!

Jej pierwszy koncert

2010-12-03T23:00:00.003+01:00

Co było najważniejsze w pierwszym koncercie Marty?
Że usłyszała, że źle gra i poprawiła się już w drugiej rundce!
Brawo!
Człowiek jest prawdziwym mistrzem, gdy potrafi wygrać sam ze sobą!!

Ale co było ważniejsze, to obiecana Pepsi.
Jeśli Marta zagra dla ludzi, a nie dla siebie (czyt. postara się nie rzępolić, zamiast: nie postara się i będzie rzępolić).
Zagrała dla ludzi.
I pamiętała, żeby się ukłonić.
Oba razy!
I żeby nie oderwać smyczka od struny i nie wstać przed końcem ostatniego taktu, choć to i tak bezsensowna pauza jest...

A więc była Coca Cola Zero.
W puszce!
Dla Mateusza też.
Kolejny dowód na to, że jedynacy mają kiepściej w życiu.

Poniedziałek, 21:57

2010-12-01T10:45:00.001+01:00

A: Marta, ale po co mam ci zasuwać roletkę? Przecież na szybie jest śnieg.
Mr: Bo się boję, że ktoś mi tam zajrzy.
A: Ale kto miałby ci zajrzeć? Musiałby chodzić po dachu!
Mr: Cyklop!
A: C-cyklop??? A widziałaś kiedyś cyklopa?
Mr: Tak.
A: No to nawet jakby, to musiałby być większy, niż dom!
Mr: Cyklopy są wielkie!
A: No, ale widziałaś kiedyś cyklopa?
Mr: Tak. W książce.
A: W książce? No to na pewno była to...
Mr: Przy-rod-ni-czej!!!

Listy

2010-11-26T12:48:00.009+01:00

do Mikołaja dzieci napisały i na parapecie zostawiły.
Mamusia przechwyciła do zeskanowania, odłożyła na parapet, a rano już ich nie było.

Marta napisała tak:

(LIST) (DO) (ŚFIENTEGO)
(MIKOŁAJA)

POD PO DUSZKE

(ŚFIENTY) (MIKOŁAJU)

(PROSZE) (ĆE) (O) (LITLES)
(PTCHP) (KLUB) (Z) (KANGURKIEM)
(I) (CHOMICZKIEM)
(BARBI) (GRL) (BASEN) (DLA) (SZCZENIA-
CZKUW) (MONOPOLI) (Z) (KASEREM) (I) (K-
ARTAMI) (O) (PETCHOPA) (DO) (KOLOROWANIŃA)
(PETCHOP) (LEKASZ) (Z) (DALMATYŃCZYKIEM)
(I) (S) (KRULICZKAMI)

POD CHOINKE
(PESKI) (Z) (ŚFECĄ) (CYMI) (SMYCZAMI)

Mateusz napisał tak:

BAS.ASTRAL
TOR.Z MAŃKIE MARUHOM I ZIGZAKIEM
I NA GWIASTKE
ROBOTA ĆĘŻARUWKE
PIRANJE.ATAJKU
STEROWANE AT

Szefy były

2010-11-19T12:43:00.000+01:00

przywiozły dzieciom padarki.
Jeszcze nie zdążyli dojeść przypalonego obiadu, gdy obdarowani już tworzyli.
Arcydzieła.
Za 15 lat sprzedamy i będzie na studia za granicą.
Tyle złota...
Warto było.

Dziękujemy R+M+V! :)

Z cyklu: Rozmowy po drodze - 'Dzień Niepodległości'

2010-11-17T19:11:00.002+01:00

Mr: Był dzisiaj apel o Dniu Niepodległości, występowały klasy trzecie, no i był nawet rycerz i Rzymianin... ale Rzymiani mówił, że jest Polakiem...

A: No dobra, Dzień Niepodległości. Ale co to jest niepodległość?

Mr: Noo... że Polska jest niepodległa?

A: Ale od kogo?

Mr: No nie wiem...

Mt: Ja wiem! Ja wiem! Od rusów, niemców i austrii!

A: Tak!

Mt: A nawet Polski nie było kiedyś na mapie!

A: To prawda. Ale co to znaczy?

Mt: No, że jej nie było tam narysowanej.

A: Czyli że...?

Mr: ... nikt nie mógł do niej trafić!!

Z cyklu: Rozmowy po drodze - 'Ciocia wygląda młodo'

2010-11-16T12:05:00.002+01:00

A: No tak. Uczyłam się sama grać tę melodię, jak byłam w twoim wieku, Marta. Na pianinie cioci Uli.

Mr: Nie miałaś swojego pianina??

A: Nie.

Mr: A ciocia była w twoim wieku?

A: Nie :) Była już chyba na studiach.

Mr: To ciocia jest starsza od ciebie??

A: (niekontrolowane prychnięcie na całą deskę rozdzielczą) No jasne! A co? Nie wygląda na starszą?

Mr: Wygląda na młodszą!

A: No cóż. Cieszę się jej szczęściem....
Czyli co? Wyglądam staro?

Mr: Nie. Ciocia wygląda młodo. A ty po prostu wyglądasz na... starszą...

Jakby niektóre dziewczyny urodziły się chłopakami, to można by nie zauważyć różnicy.

Marta smuci się

2010-11-01T22:48:00.004+01:00

za Dominiką

Chce pocieszyć jej rodzeństwo, rodziców i panią wychowawczynię.
Jednocześnie czeka na spotkanie jej w niebie.

Tak to sobie teraz wyobraża:

bo te stworzenia przed Tronem Boga, to na pewno są psy.
Dominika się cieszy i gra na flecie Panu Bogu, który ją bardzo kocha.

Mateusz się cieszy

2010-10-29T00:41:00.003+02:00

nowymi śniegowcami.

W życiu jeszcze takich nie miał!

Jak Golfsztrom się zatrzyma, to będziemy pożyczać.

nagły okrzyk z odległego pokoju

2010-10-21T20:57:00.000+02:00

Mr: Lektura!!!
Uwielbiam lekturę!

A: A co to jest lektura?

Mr: No niee wieem...
Ale muszę ją przeczytać.
Pierwszą część o Koziołku Matołku.

A: A kto ci kazał?

Mr: Pani Zdzisia.

A: A kto to jest pani Zdzisia?

Mr: Pani od biblioteki.

(chwila błogosławionej ciszy)

Nawet już dawno ją miałam przeczytać, ale nie zdążyłam, bo ją przywaliłam książkami i dopiero ją znalazłam.

(chwila błogosławionej ciszy)

Mr: O! Nawet jest napisane, że lektura szkolna.

A: A której klasy?

Mr: Pierwszej.. chyba. Bo z regału pierwszych klas. Tam, gdzie bierzemy.

Podobieństwo wizualne

2010-10-18T23:11:00.006+02:00

W tłumaczeniu stopnia podobieństwa swoich dzieci do poszczególnych rodziców, od lat podpieram się teorią, że Mateusz ma jeden gen po mnie, a Marta tyle samo po Tatusiu. Niech nauka krzyczy, aż zsinieją jej płuca, ale skoro uważam, że teorię ewolucji między bajki włożyć, to może przy okazji uda mi się obalić coś bardziej doświadczalnie powtarzalnego...?
A co!
To nauka powinna pokornie pochylać się przed stworzeniem.
Nie na odwrót.

Ad meritum: zafascynowana swą teorią jednogenowości, od kilku miesięcy spisuję dowody na to, że Marta jest jednak córką tego pana, którego wszyscy uważają za jej ojca, a Mateusz jest dzieckiem swojej matki, choć tak trudno w to uwierzyć.

Oto lista:

Marta:
1. stara się być dzielna, nawet jak boli (do tej cechy może przyznać się tylko Tatuś)
2. rysuje obrazki, które żyją (Mamusia rysuje obrazki, które tylko żenują)
3. ma stopy po Tatusiu
4. opala się, na dodatek szybko i ładnie (czym z góry można przekreślić jej podobieństwo do Mamusi)
5. jak ma do wyboru, to sięgnie po słone, a nie słodkie (co za błąd!)
6. budzi się w tej samej części łóżka, w której zasnęła (niepojęte)
7. potrafi czekać, w czym zupełnie bije Mamusię na głowę.
Miała chyba 3 lata, kiedy przeprowadziłam na niej eksperyment dla pięciolatków. Kładło się na stole jeden kawałek czekolady i mówiło: 'Możesz zjeść ją teraz albo za 5 minut dostać cztery kostki.' Jedyne co Marta była w stanie wtedy zrozumieć, to że 5 minut to bardzo długo. I co? I oparła głowę na blacie i poczekała na dźwięk minutnika, podczas gdy brat z Mamusią zjedli po swojej kosteczce. Czy ktoś kiedyś widział takie dziecko?? Niepojęte...
8. jak Tatuś - rzadko pamięta swoje sny
9. przez całe wakacje ćwiczyła 'drrryń', żeby nauczyć się wymawiać głoskę 'r'

Mateusz:
1. panikuje identycznie, jak Mamusia, choć dopóki go nie boli, to i tak jest dzielniejszy od niej
2. rysuje obrazki, w których można się pewnych rzeczy domyślić., natomiast dużo bardziej interesuje go konstrukcja kredki
3. ma śliczne stópki, po Mamusi
4. opalanie to kolejna rzecz, która dowodzi, że jednak został podmieniony w szpitalu
5. jest w posiadaniu chyba ośmiu plomb, w tym dwóch po leczeniu kanałowym - wniosek? SŁODKIE!!! ma tez słabe zęby i ciasną szczękę, jak Mamusia, czyli może jednak nie podmienili...?
6.jeśli o północy wciąż jest na łóżku, to można spodziewać się, że złośliwie udaje, że w ogóle zasnął
7. oczekiwanie na cokolwiek podnosi mu ciśnienie do poziomu wrzenia - już tydzień przed urodzinami domaga się prezentu i szpera po wszystkich zakamarkach...
8. opowiada sny barwne i pełne niespodziewanych zwrotów akcji
9. jeśli po minucie prób wciąż czegoś nie umie, to znaczy, że ćwiczenia są głupie. A w zasadzie, to wszystkie ćwiczenia są głupie. Z tego samego powodu, Mamusia właśnie nie została mistrzem pisania bezwzrokowego na klawiaturze. Program jej nie pochwalił...

Jest jednak jeszcze jeden dowód, na dodatek - fotograficzny.
Oto niezmanipulowana historia dwóch zaskakująco podobnych do siebie wydarzeń.

Cykl pt.: "Dobrze, że miałam telefon"

Historia nr 1, pt.: "Dwie pary bliźniacze"

Akt I
Pochlipywanie z tylnego siedzenia

Akt II
Trzykilometrowy powrót

Akt III
Jest tam jeszcze kto?

Akt IV
Ano jest

Akt V
Pochlipywaniom mówimy dość

Historia nr 2, pt.: "Powrót taty z kolacji biznesowej"

Też zauważył po wyjściu. Z restauracji.

Ileż to podobieństwa może przenieść pojedynczy gen!!

w zerówce

2010-10-13T20:24:00.000+02:00

A: Mateusz, co fajnego wydarzyło się dzisiaj w przedszkolu?
Mt: Pani Małgosia kazała nam narysować ludka. I raz narysowałem Wojtusia z brodą, ale dzisiaj narysowałem ludka z pisiakiem.
A: konieczny mu był ten pisiak?
Mt: Tak, konieczny. Bo chłopacy mają sisiaki.
A: I pani Małgosia była zadowolona?
Mt: Nie.
A: I ci powiedziała?
Mt: Że wygłupy mają swoją granicę.

Jeśli dobrze pamiętam

2010-10-12T20:42:00.000+02:00

to początek czarnej serii miał miejsce w dziesiątą rocznicę ślubu Tatusia z Mamusią (razem wziętych).
Minęły już prawie dwa miesiące, a ofiar - jak widać - wciąż przybywa.
Patrząc na to zdjęcie, można by wysnuć pewne błędne wnioski...

wracać, wracać!

2010-08-15T11:53:00.001+02:00

2 tygodnie i 3 dni nad morzem.
Rekord tatusiowych wakacji z nami.
68 lodow amerykanskich.
9 dni spedzonych na kopaniu dolow na plazy i probach wypadniecia do gory nogami gdzies w okolicach Australii, 8 zamkow zbombardowanych kamieniami, ze 12 wodopojow piaskowych dla mew (z wody morskiej), 1 zlapana rybka (w Baltyku!!), 154 696 nowych najlepszych przyjaciolek i kolegow Marty...
2 dmuchane deski do plywania po falach, 2 gumowe dziwaki swiecace w ciemnosci i zapadajace sie stopniowo, jak czerwony olbrzym, dwa jaskrawe warkoczyki i plastikowy TIR z trzema samochodzikami w obowiazkowym transporcie.
Ale co najwazniejsze - 68 lodow amerykanskich i az trzy wizyty w najlepszych restauracjach kolobrzeskich.
Trudno wyprzec sie hedonizmu, to po co go ukrywac?

Ostatni poranek.
Mateusz nawija do Marty w lozku (to jedyne miejsce, w ktorym staje sie gadatliwy).
Snilo mu sie, ze grzebal w kuble z plastikami, wszystkie powyrzucal, troche je przemalowal, posklejal i skonstruowal smoko-daktyla, ktory latal i mial takie ruszajace sie oczy, i nimi widzal, i wiedzal, gdzie jest jego wlasciciel.

Blagam, niech ktos otworzy szybko pierwsza klase politechniczna. Na przeorganizowanie systemu edukacji jest jeszcze caly rok. To bedzie drobiazg. Skoro smyczkowcy moga miec i fikolkowcy, to polibudowcy NIE MOGA pozostal tacy bezpanscy!!
Za taka klase, to nawet doplace...

Marcie sie snilo, ze poniewaz Babcia wyjechala daleko daleko, to do Dziadka wprowadzila sie druga Babcia, zeby nie byl taki smutny.

Tatusiowi po raz pierwszy dzisiaj w ogole cos sie snilo. Przeblyski zawieraja obrazy plazy, wojny i strzelaniny. Sen byl tak straszny, ze sie az Tatus obudzil.
W sumie to smutne, ze jak juz raz na 12 lat cos mu sie przysni i jeszcze na dodatek to zapamieta, to akurat musi go budzic ze strasznosci swojej...

Mamusi tak dla odmiany chyba nie snilo sie nic. Za krotki sen, zeby sie rozpedzic.

______________________________

Skonczyli sie iNIEMAMOCNI - najdluzszy film w naszej kolekcji.

Mt: Jestesmy juz we Wroclawiu?

T&A: Nie :D Ale dojechalismy juz do Walcza. Tu jedlismy rybke w przeciwna stronem, pamietasz? To 1/3 drogi.

Musielibysmy obejrzec jeszcze 2x Iniemamocnych, zeby dojechac do domu.

Mr: To obejrzyjmy!!

T: A ktora jest godzina?

Mt: Moj zegarek sie spoznia...

Mr: Jest 18:47...

Mt: Jest za siedem...

T: Za siedem?

Mt; Za siedem...

T: A nie za dziesiec...? :)

Mt: A, tak! Za dziesiec siodma! A sekund...

T: No?

Mt: A sekundy to tak w kolko i w kolko...

Mr: Jestesmy juz we Wroclawiu?

Mt: Tatus, siku...

A: A wytrzymasz jeszcze troche? jak bedzie jakis Orlen, to napilabym sie kawki

Mt: No, chwile wytrzymam.

T: A ty juz wypiles cala swoja butelke?

"(Mamusia wybucha niekontrolowanych rechotem, bo Tatus zakupil napoj Coloc-podobny, a to wielka rzadkosc w dzieciecym jadlospisie, ze wzgledu na ostre, mamusine restrykcje)

Mt: No, troche mi jeszcze zostalo.

Tu nastepuje dumna prezentacja 10% pozostalosci zlotego napoju.

Za chwile jednak okazuje sie, ze to juz maksimum wytrzymalosci scianek mateuszowego pecherza.

A podobno dzieci takie elastyczne.

Postoj na trawce, Mt stoi na nogach Tatusia, bo 'jego buty sie bardzo dlugo zakladaja'

Tatus mowi, ze faktycznie bylo pelno.

Przejezdzamy 20km.

Mr: Tatus, siku...

on route

2010-07-30T18:05:00.000+02:00

Zapiski spod Poznania
Mt: Probuje zasnac, bo wtedy droga jest krotsza.
Chwila ciszy.
Mt: Probujesza zasnac?
Mr: Ja ZASYPIAM, jakbys chcial wiedziec.
Mt: A ja probuje.

Mr: Uuu, ekstra! Za 200 km bedzie stacja benzynowa!

(za 100 metrow na rondzie w lewo, trzeci wyjazd)
Mr: Jak on bedzie tak gadal, to ja nie wytrzymam!
(Na rondzie w lewo)
Mr: Taaatuus... a daleko juz jestesmy?
Mt: On ciagle mowi 'na rondzie w lewo'.
(Zawroc w lewo)
Mt: Ha ha, on mowi 'zawroc w lewo'!!
Mr: A duzo juz kilkometrow...? Tak w ogole, to ja sie 50 lykow napilam...

T: Rybojedzko... chyba ta trasa nie jechalem jeszcze...

T: O, ulica Bohaterow bukowskich! Gdzie mieszkasz? Mieszkam w Buku, hehe...
Ale ta trasa juz chyba te jechalem kiedys. Mam cos takie niejasne przeczucie...

(13 kilkometrow prosto)
Mt: Uuu, 13 kilkometrow. To bardzo blisko.
Mr: Nie-e.
Mt: Ta-ak!
Mr: Nie-e. Ty nawet nie wiesz ile to jest 13 kilometrow!
Mt: Wie-em.
Mr: Nie wiesz. Tobie sie myli, ze to jest 13 metrow, a to jest 13 KILOmetrow!

Mr: Mmmmm... my juz dawno bylismy na wsi

Mr: Mmmmm... tez wam sie nudzi?

A: Odkrylam, ze mimowolnie pozuje do radarow.

(dzieci zasnely. cisza)
Cyk-cyk.
A: Mam super aparat! I nie marnuje. Duzo rzeczy marnuje, ale akurat aparatow nie!

Parking wylacznie dla kupujacych w KRAMie

A: O, bedziemy jechac przez Sarcz. Wyglada, jak literowka ;)

W Walczu zatrzymujemy sie na baltycka pange i kawe 'z ekspresiku'.
Marta jest glodna. Dziwne.

RAKIETA!!

2010-07-30T04:13:00.000+02:00

Ze względu na pogodę, która kąpaniu nie sprzyja, dzieci musiały się czymś zająć.
Z niespodziewanych przyczyn postanowiły się zająć czymś twórczym - podrasowali swoją rakietę!
Dwa dni wycinania, zużywania bardzo cennej tatusiowej taśmy dwustronnej, przypinanie pinezek i wiele ciepłych słów do siebie nawzajem było kojącą odmianą dla mamusinych uszu.

A więc po pierwsze - jak się rasuje rakietę, to trzeba być w majtkach. To jasne.

I człowiek się cieszy po prostu.
Życiem.
I w ogóle.

A oto myszka. Bezprzewodowa. Na ładowarce.

Brat też się cieszy życiem.
Co się dziwić w sumie?

A w między czasie powstały nauszniki, przez które dziwnym trafem, da się słuchać muzyki.

Wspomniane miłe słowa wraz z kooperacją.
Bezcenne.

Dużo genialnych pomysłów na architekturę wnętrza.

Nagroda za leczenie kanałowe zaraz zawiśnie.

A tu powstaje komputer. Trochę w stylu tego, co wypuścił Apollo13 w kanał, ale zawsze to trochę lepiej, niż kalkulator.

I monitor, rzecz jasna.
W założeniu, miał to być komputer nieprzenośny, ale Mateusz powiedział, że się super składa. Tylko klawiatura trochę wystaje. Ale to nic.
'To nic' potwierdziła Marta, nowa właścicielka jednakprzenośnego komputera.

Tu właśnie decydują się losy komputera tego...

A tu zawisła nagroda za pierwsze kwiki i precedensową nienegocjowalność u dentysty.

Na monitorze produktu prostu z taśmy fabrycznej widnieje nie kto inny a pjes. Skoro inni mogą mieć owoce...?

Na rakiecie za to zamieszczono radary. Ten radar służy do strzelania po prostu. Jest jeszcze kilka innych, np. na bocznej ściance - niezbędny wtedy, gdy rakieta chce lecieć do tyłu lub taka trochę bokiem.

'Jak zgubisz swoją myszkę, Marta, to ja ci z przyjemnością pożyczę moją.'


Interior design in detail.

Klameczka z uratowanych ścinków zdjęć nadmorskich, do otwierania z zewnątrz i zamykania od środka.


No comments.

A tu taki dzwonek, przypięty na dachu. Sięga do wyciętego okienka, przez które się pociągnie dzyń-dzyń i tym samym obwieści odlot.

Adam Słodowy mógłby wreszcie przyznać, że troszeczkę mu głupio...

ponieważ wieczory długie

2010-07-23T16:16:00.006+02:00

a wakacje nastrajają do co raz późniejszego chodzenia spać, Marta postanowiła przetestować, jak bardzo uda jej się przekroczyć wszelkie granice jakiegokolwiek rozsądku.
Z sukcesem.
Co noc.
Mateusz dzielnie dotrzymuje tempa, ale nie zawsze.

Kiedy jednak Mamusia zeźli się czasem i każe iść do łóżka już o 23:00, to co tam się dzieje?
Twórczość!

Oto ona:

łódź podwodna i zaległy ślimak jakiś

dzieło odgapione jakby trochę od Cioci Kasi, ale za to bez magistra od pędzelków:

krótki świecowy reportaż odnośnie bieżącej sytuacji pogodowej:

oraz komentarz do tejże:

(GDY BŁYSKAWCA UDEŻA WY ŹEMIE ROZLE SIĘ GŻMOT!!)

A na końcu, dokumentalna fotografia w stylu Mamusi, dotycząca sposobów na mateuszowy sen:

I co?
Jakby van Gogh sypiał za dużo, to też by nic nie stworzył.

wiele historii

2010-07-16T12:39:00.001+02:00

z ostatnich miesięcy czeka na uzupełnienie.
Wizyta u Filipów również.
Ale efekt tej wizyty czekać nie może.
Dziękujemy Wujku za bramkę.
Mateusz rozstaje się z nią rzadko i niechętnie.
Nie bierze jej do basenu.
W sumie, przy lepszym rozplanowaniu wydatków, można było pominąć niektóre elementy wyposażenia pokoju...

zaglądając przez ramię Mamie

2010-07-16T11:11:00.000+02:00

Mr: A czemu to zdjęcie jest takie krzywe?
A: Bo takie zrobiłam.
Mr: A ciocia takie chciała?
A: Nie pytałam jej, po prostu je zrobiłam tak.
Mr: Ale czemu??
A: Bo tak mi się chciało.
Mr: A ciocia ci tak zapozowała?
A: Nie, po prostu się przebierała...
Mr: w... pannę młodą??
A: Hmm.. no tak...

dyskusje międzypokoleniowe

2010-07-10T16:14:00.001+02:00

(...)
T: Mówiło się nawet kiedyś: 'Pasuje, jak wół do karocy'.

Mr/Mt: ?

T: No, jaka jest karoca?

Mr/Mt: ?

T: Kto jeździł karocą?

Mr:... księżniczki??

T: Tak! Czyli karoca była jaka?

Mr/Mt: ??

T: E...?

Mr/Mt: ?

T: El...?

Mr/Mt: ?

T: Ele...?

Mt: ...ktroniczna!!

to se nevrati

2010-06-30T01:17:00.003+02:00

epiki ciąg dalszy

2010-06-07T09:27:00.001+02:00

Nie opublikuję tu powieści Marty, o której wcześniej była mowa, ponieważ chwilowo brak mi czasu na transkrypcję.
Pojawi się za to opowiadanie sklecone szybko w czasie, kiedy już absolutnie należało iść spać.
No cóż, z natchnieniem się nie dyskutuje.
Nawet jak się jest Mamusią.

PJES I KOT PRZ-
YJACIELE
_______________________
BYŁY RAS DWIE R-
ODŹN. 1 PS
2 ZAŚ KOTY. PSY
PSY MIAŁ SZCZĄNITKO
KOTY MIAŁ KOTKA.
DŹECKO PSUW
LUBŁO ŚĘ BAWIĆ
Z DŹECKIEM KOTUW.
DŹECKO KOTUW LU-
BIŁO ŚĘ BAWIĆ Z
DŹECKIEM PSUW.
PEWNEGO DNIA
DWIE RODŹNY
SPOTKAŁ ŚE Z

SOBOŁ. TATA KOT
POWIEDŹAŁ DO
PSUW JESTEŚCIE
ZMARZŃENĆ
TAK OTPOWIEDŹAŁ
PSY A MY OGŻAŃ
ZA TO U WA JEST
DUŻO LUDŹ A
U NAS NIE. NO I
OTPOWIDŹAŁY
KOTY. SZCZNIE
BAWIŁO ŚĘ Z
KOTKIEM A
RODŹCE KŁUĆLI ŚĘ.
TLKO NIE MAMY.
ZAMIJAST TEGO ROZMWIAŁY.

Tatuś przechodził

2010-06-01T23:26:00.002+02:00

obok pokoju Marty i oto, co ujrzał na drzwiach:

Trochę się przejęliśmy, bo nie mieliśmy pewności, czy to oznacza, że wejść możemy, czy może że już nigdy nie...

Okazało się jednak, że na razie możemy wchodzić. Nawet Mateusz ma pozwolenie. Po prostu zdenerwowaliśmy Martę dziś swoimi niedelikatnymi wypowiedziami np. na temat tego, ze to Mateusz jej przygotowuje tort urodzinowy do przedszkola oraz że jeździ na rolkach pomiędzy meblami.

A więc pojawiły się wymowne karteczki - plusik oznacza, że wejść można, a uśmiech, że zachowanie było odpowiednio sympatyczne.

Na razie, jak widać, wszyscy się uchowali.

Ale nowa linijka na karteczce każdego z nas już jutro....

Marta już wie

2010-06-01T01:59:00.006+02:00

a Pan Nauczyciel jest zaiste zachwycający.
To co się dziwić?

Mateusz się nic nie dziwił. Szarpał, jak najprzedniejszy kontrabasmen!

mamy ZDOLNĄ CÓRKĘ!!

2010-05-25T23:11:00.002+02:00

Tylko teraz... skrzypce, czy wiolonczela?
Wiolonczela, czy skrzypce??

w poczekalni u lekarza

2010-05-24T21:24:00.000+02:00

Marta: Do której klasy chodzisz?
Dziewczynka: Pierwszej.
Mt: Muzycznej?
Dz: Hę?
Mt: Muzycznej??
(Dziewczynka patrzy lekko krzywo)
Dz: Nie. Normalnej.

było trochę niepewności

2010-05-22T23:34:00.004+02:00

ale dojechać się udało!

W nagrodę za spóźnienie, weszliśmy pierwsi, tzn, Marta weszła.

I wyszła, jak widać, o własnych, zadowolonych z siebie siłach.

Z powodu niepewności w wyborze instrumentu, przeszliśmy przez kilka pokazowych pokoików.

Zaczęliśmy od cudnej pani fortepianki - trzeba było rzucać piłeczką i machać rękami.
Prościzna.

W sali smyczków było zajęte

to poszliśmy obejrzeć flet poprzeczny.
Jak dla Marty - odpada.

A tak wyglądało dziecko po wyjściu ze skrzypiec.

(A tak wyglądał brat Dziecka, w między czasie.)

Pani dała nawet Marcie przeciągnąć smyczkiem i zagrać.

Jeszcze tylko wiolonczela kusi, ale brakło prezentacji.
Co wybrać, co wybrać?

Może lepiej poczekać najpierw na wyniki? :)

ostatnia lekcja

2010-05-22T02:12:00.005+02:00

przygotowawcza

A my z Mateuszem na wały - ocenić zagrożenie powodziowe.

Czy uda się dojechać na jutrzejszy egzamin?

Zobaczymy.

bardzo źle

2010-05-20T11:36:00.001+02:00

się podobno zachowywały chłopaki na angielskim w przedszkolu.
Tak źle, że lekcja w ogóle się nie odbyła.

Odebrałam Martę z napisaną do połowy listą zasad zachowania.
3/4 zdań zaczyna się od 'NIE'.
Na resztę na razie zabrakło czasu.

A Mateusz narysował dla mnie mapę.
Do czego ta mapa?
Jeszcze nie wie.

No i stało się

2010-05-17T22:25:00.001+02:00

Wiedziałam, że ten dzień kiedyś nadejdzie, nawet go tak trochę oczekiwałam, ale gdy już nadszedł, to się tak lekko... zawiodłam.

Nadejszła wjekopomna chwiła, kiedy to oboje naszych dzieci zażądało zamknięcia drzwi od pokojów na noc.
Mateusz chciał sobie słuchać ukochanego utworu "Zbudź się, zbudź, harfo i cytro, (...) chcę obudzić ci drzemkę", grającego prosto do ucha ze stojącego przy łóżku budzika.
Marta w tym czasie chciała mieć święty spokój i układać żaby oraz pieski plastikowe, na specjalnie dla tego celu przygotowanym łożu.

Jeeennnyyyy.... to już?

na szczęście

2010-05-07T08:53:00.000+02:00

Mr: Ja-a! Ale niegrzeczni chłopcy! Przebiegli przez ulicę i nawet się nie rozejrzeli!
A: No, to było nieostrożne.
Mr: Nawet cię nie widzieli.
A: Na szczęście JA ich widziałam. I na szczęście zobaczyłam ich na czas...
Mr: Bo jakbyś ich nie zobaczyła, to by została tłusta plama...
A: Na szczęście ich ZOBACZYŁAM.
Mr: No i na szczęście nie byłaś pijana, bo byś ich zobaczyła takich... rozmytych, że byś ich nie zobaczyła...

okazuje się

2010-04-26T23:53:00.003+02:00

że dzieła epickie, czekające na zeskanowanie, już dawno zeskanowane zostały. Niepotrzebnie więc publika zagryzała zęby, nie mogąc doczekać się najnowszego wydania powieści obojga pisarzy.

Przedstawiamy więc pierwszy rozdział epopei Mateusza, na dobry początek.
Potem należy wypchać portfel i popędzić do Empiku.
(Ilość kropek jest wprost proporcjonalna do ilości lekcji na temat):

MATEUSZ I HISTORIA

ByŁO IH CZTERY DZIEĆI ALE.MIESZKaLI.PSZ.LEŚE
A WLEŚE.MIESZKALI WILKI.
A.PEWNEGO DNIA TATA.TyH
DZIEĆI.TATA.POIEHAŁ.DO.MIASTA
A.WLEŚE.MJESZKAŁy.NIEDZIWIEDZIE
NASZCZEJŚĆE.TATA.MJAŁ.ŚEKIERE

Dziadek Bach

2010-04-19T23:25:00.001+02:00

był dzisiaj w przedszkolu.
Radość i szczęście.

Marta dobrze odpowiedziała na pytanie, więc zagrała na fagocie.

A Mateusz uznał, że ta gitara, którą ma w domu jest zupełnie niepotrzebna, bo on będzie grał na trąbce przecież.
A: To nie idziesz już do klasy sportowej??
Mt: Nie, bo jest nudna. Muzyczna jest fajniejsza. A w piłkę będę grał po lekcjach!
No i ustalone.

Chce ktoś wymienić fajną chińską hiszpankę 1/2 na... mało oplutą trąbkę?

obejrzeliśmy właśnie

2010-04-18T00:41:00.000+02:00

krakowskie Requiem Mozarta ku pamięci ofiar pod Smoleńskiem (In Memoriam) i powiem szczerze... tak dobrego wykonani jeszcze w Polsce nie słyszałam!
Było prawie doskonałe.
Co prawda dyrygował Francuz, a to lepsze 50% solistów przyjechało z Rosji, ale wykonanie było cudne, cudne, cudne.
Nie rozpraszała mnie nawet włoska wymowa łaciny, ani ciągłe najazdy na tzw. instrument perkusyjny w centrum oraz bezustanne obcinanie Hubertowi głowy, który nota bene śpiewa i harmonizuje przecudnie :)
Jeśli oni przygotowali to w 6 dni, to naprawdę brak mi słów podziwu.
Nagłośnienie, realizacja, ach...
I ta straż pożarna pod sam koniec ;)

Oj, muszę odgrzebać tę partyturę.
Muszę, muszę!!

Wracając jednak do meritum, próbowałam Marcie wytłumaczyć splatające się i lewitujące gdzieś pod niebem linie melodyczne, ten obój, ten klarnet w Requiem Aeternam, mówię: 'Widzisz? Tu się zaczyna ta linia, a teraz tutaj wchodzi obój, a teraz się tak pięknie splata...' Marta popatrzyła na moje ręce i powiedziała 'Nie widzę'.

Potem stwierdziła, że to głupie, że soliści tak siadają, bo ona, jak była solistką, to nie siadała.

Mateusz w tym czasie zdecydował, że będzie perkusistą (?), żeby za chwilę stwierdzić, że chciałby grać na trąbce, bo to nie jest takie trudne. Wyciągałby sobie tak trąbkę wieczorami i tak sobie grał. Otwierałby nawet okno, żeby sąsiedzi posłuchali.
A potem, że może też na flecie poprzecznym...?

Na wszystko oprócz perkusji ma moje przyzwolenie.

Potem jeszcze w Tuba Mirum powiedział, że ta trąba strasznie fałszuje, bo grała co innego, niż pan śpiewał...

(ta strasznie fałszywa trąba - na przykładzie)

A tak w ogóle, to uwielbiam ten cytat z Mozartowi współczesnych: Nie napisał tego Mozart – niech będzie. Ale ten kto to napisał, jest Mozartem.

Nie znajduję partytury - HEEELLLPPPP!!!!

zawsze jak rodzice

2010-04-12T10:55:00.000+02:00

są smutni i cisi, to dzieci dostają dodatkowych mocy do hałasowania, wariowania i bezustannego chichrania się.
Jedno dziecko szaleje za dziesięciu.
Dwójka dzieci za 68.

To chyba logiczne?

Gutek się wdrapuje

2010-04-09T09:23:00.002+02:00

Ponieważ Mamusia za słabo wzięła się do polowanie na wyczyny pół-kundla, Marta wzięła sprawę w swoje ręce:

(Mała podpowiedź dla tych, którzy mają niezbyt wydajną moc obliczeniową pod czaszką:)

Oraz najnowsze dzieło historyczne o tematyce: "Gutek i Mama".
Oczywiście, mama to ta mniejsza. Chyba widać?

w kolejce do pani doktor

2010-04-07T17:22:00.002+02:00

Marta narysowała coś czarnego.
Podpisała: "Wilkołak".
A: Marta, a co to jest wilkołak?
Mr: To taka zabawka Alka. I ma rozszerzaną paszczę.

Mr: Mati, obejrzymy dziś Kopciuszka?
Mt: No, możemy obejrzeć.
...
Mt: Mogę dziś u ciebie spać?
Mr: No, możesz...

Wesołych Świąt!

2010-04-03T14:34:00.003+02:00

przedszkole, godz 16:00

2010-04-01T12:32:00.000+02:00

Marta wchodzi do szatni.
Mr: Idziemy do kogoś?
A: Przywitasz się ze mną?
Mr: Idziemy do kogoś?
A: Przywitasz się ze mną?
Mr: Cześć. Idziemy do kogoś?
A: Nie.
Mr: O jeeeennnyyyy.... A moogęę choooociaaaaż iść po Guuuutkaaaa?
A: A nie przeszkadza ci, że on dostanie przez ciebie lanie?
Mr: Nie przeze mnie.
A: Jak to nie??
Mr: No nie.
A: Jak to???
Mr: Nie przeze mnie, tylko dlatego, że się kusi.
A: SIĘ KUSI??? A KTO go kusi??
Mr: No dobra. Przeze mnie.
A: No i co? Nie głupio ci?
Mr: Nie. A poza tym, mnie to nie boli.
A: ?!? Ale Gutka boli!!
Mr: Psy są takie, że je nie boli.
A: Tak?? Gutek ci powiedział???
Mr: Tak.

Wieczór. Wypowiedź nagła i z niczym oczywistym (przynajmniej dla prostego umysłu matki) nie związana:
Mt (z błyskiem w oku): A ja cię poparzę!
A: Poparzysz mnie??
Mt - dwa błyski w obu oczach.
A: Człowieku! Masz mnie kochać i szanować, a ty mnie chcesz parzyć? :)
Mt: No!
A: A czym ty mnie chcesz poparzyć?
Mt: Jądrem! (uśmiech najszerszy z możliwych)
A: Jądrem???
Mt: Bo jest bardzo gorące.
A: A gdzie ono jest?
Mt: W Ziemi. W środku.
A: Achaaa.... No i co wtedy?
Mt: Nie wiem.
...
Mt: Albo lawą! Lawa jest bardzo gorąca!

opowieści różne

2010-03-27T13:19:00.002+01:00

Mr: W wiadomościach mówili, że łabędzie w tym roku nie odleciały i że są bardzo zmarznięte, i że się bardzo wydziczyły przez to.
A: Co zrobiły??
Mr: No... wydziczyły. I że niektóre przymarzły nawet do lodu. Wyobraź sobie, tak nie móc się ruszyć...
A: Przez całą zimę...?
Mr: No. Tylko głową pewnie mogły ruszać na pewno.
A: To dość niewygodne...
Mr: No, ja bym im pomogła. Nawet małemu lewkowi też.
Mt: Nawet jakby cię ugryzł?
Mr: Nawet.
Mt: Ja też...

___

Mt: Dzisiaj w przedszkolu była taka pyyysznaaa zupka!
A: Pyszna zupka?
Mt: No! Co dnia mógłbym ją jeść!
A: Tak? A jaka?
Mt: Chrupnik!

___

Mr: Ale ten czas leci...
A: Tobie??
Mr: A co?
A: Dzieciom zazwyczaj się dłuży.
Mr: Ale zdaje mi się, że tylko zamykam oczy, otwieram i już cały rok minął.
A: ... ?
Mr: Zawsze na koniec roku tak myślę. Ale tylko w myślach...

___

Mr: Martyna kiedyś mówiła, że widziała na ulicy dwa gołębie, szarego i brązowego, i gawrona. Gawron nie był zabity, tylko tak się wywalił.
A: Wywalił???
Mr: Tak. Bo był jeszcze mały.
A: Acha.
Mr: A gołębie były zabite...

Dziś rano

2010-03-18T18:26:00.001+01:00

zafascynowała Mateusza idea równoczesnego sikania i mycia zębów.
Powiedział, że będzie ćwiczył.
Nie wiem, czy bardziej obawiam się ćwiczeń przy muszli, czy przy umywalce.

Gupek rAport

2010-03-15T13:01:00.001+01:00

Pewnego dnia, po powrocie z przedszkola, Marta chciała zostać na dworze i pobiegać po śniegu.
Nie było w tym nic dziwnego - jak się ma w domu powsinogę, to człowiek się przyzwyczaja.

Mamusia wzięła się za robienie obiadu i równoczesną pracę piętro wyżej, gdy nagle zauważyła, że do zabawy dołączyło stworzenie wielkości połowy krowy.
W tej samej też chwili trzasnęły drzwi wejściowe i usłyszała: "Maammooo, widziałaś Filipa? On jest bezdomny. MOŻEMY GO PRZYJĄĆ?"

Mamusia pomyślała, że to na pewno omamy.
Na wszelki wypadek odkrzyknęła "Nie" i powróciła do załatwiania Bardzo Ważnych spraw.

Po chwili jednak drzwi trzasnęły ponownie i tym razem usłyszała Mateusza wołającego: "MAMO MOŻEMY GO WZIĄĆ??"
Najwyraźniej sprawa była zarówno poważna jak i zupełnie realna.
Trzeba było rzucić okiem.
Profilaktycznie krzyknęła "Nie!" i zeszła na dół.

Widok przedstawiał się nastepująco:
bardzo głodny pies ("Mamo, on je ŚNIEG!"),
bardzo bezdomny ("Mamo, ale on NIE MA OBROŻY!!"),
bardzo samotny ("Mamo, ale on się cały czas z nami bawi i nie chce iść do domu!!!"),
ganiał za dwóką przedszkolaków z cegłoweczką w pysku.
Przedszkolaki rzucały, pies biegł, łapał, przynosił i wgapiał się wyczekująco.

Gdy któreś z niedorosłych zwlekało z rzuceniem cegłóweczki, Filip toczył nosem kulkę ze śniegu i podtykał pod nogi drugiego. I tak bez końca. Tzn. koniec nastąpił, ale dopiero o 18:00, gdy Marta już tak przemokła i zmarzła, że przyszła się zagrzać do domu. Filip w tym czasie, chodził po całej działce i poszczekiwał raźnie, nie pozwalając nikomu o sobie zapomnieć.

Po godzinie Mamusia miała już calkiem dość, a córka przyjęła argumenatcję, że na tym właśnie polega posiadanie psa, że trzeba z nim wychodzić, czy się chce czy nie.
Przebrała się i wyszła.

Zrobiła też bydlęciu legowisko pod drzwiami.

W kontekście wciąż rzucanych cegłóweczek, nie wyraził najmniejszego zainteresowania.

Mamusia w tym czasie pojechała na próbę i gdy wysiadła z samochodu o 22:00, na dywaniku łazienkowym przed wejściem do domu, czekało już na nią pół krowy.

Z cegłóweczką w pysku.

Sprawa zrobiła się już poważna.

A może faktycznie jest bezdomny?

A może raczej ktoś go wyrzucił i nawiał?

A może trzeba się przejść po okolicy i znaleźć jego dom...?

Mamusia zmieniła buty na śniego-kozaki i wyruszła w podróż po okolicy.

Filip nie chciał z nią iść, ale w końcu się ruszył.

Przeszli tak sobie kilometr, wyrażając równy entuzjazm dla każdej bramy, gdy zadzwoniła Marta, że jej się chyba przypomnia, że Filip mieszka za niebieską bramą.

W tył zwrot.

Dzyń-dzyń.

Nic.

Filip też nic.

No to do domu.

I co teraz?

Teraz nerwowy czat z Lokalnym Artystą, żeby dowiedzieć się, czy bydlęcie nie zamarznie w nocy.

Lokalny, kazał zaprosić go do domu.

Mamusia nie chciała.

Tatuś już opróżnił wiatrołap i położył dywanik.

Filip położył na nim cegłóweczkę, wycofał się na schody, machnął ogonem i gapił się wyczekująco.

Co za Gupek!

"Filip, wejdź do domu"

Filip za cegłóweczkę.

"Ale cegłówkę zostaw!"

Cegłówka za drzwi, Filip uradowany też.

Po kilku takich akcjach Rodzice uznali, że bydlę jest zdecydowanie bardziej podwórkowe, niż kanapowe.

Czyli chyba nie zamarznie w sensie...

W międzyczasie następuje ciąg dalszy nerwowego czatu:

M: Chyba wypadało by mu dać coś żreć? Jest tutaj od 16:00...

LA: Wypadałoby. Ugotuj mu ryż z marchewką i dodaj do tego 250 g mięsa.

M: Ogłupłeś? Skąd ja wezmę marchewkę? I ryż niby?!

LA: No to kaszę gryczaną.

M: Może jeszcze ekologiczną??

LA: No to makaron. Masz makaron?

M: Mam. Ale bez marchewki.

LA: Tylko przestudź. Pamiętaj: gorące żarcie dla psa = śmierć.

M: Oszaleję!!

Lokalny poszedł dokarmiać sarenki, a Mamusia rozmroziła szybko sztukę mięsa, zagotowała trochę makaronu, który niespodziewanie rozrósł się na objętość całego wielgachnego gara, prze-stu-dzi-ła i zaniosła bydlęciu.

Nawet nie spojrzało.

Ta natrętna myśl, że jednak nie jest bezdomny, powróciła z potrójną intensywnością.

W między czasie, temperatura zaczęła niebezpiecznie zbliżać się do zera, a temperatura rozmów w domu osiągała poziom pary.

Na szczęście, na tarasie leżał wciąż karton po lodówce. W sam raz na budę dla połowy krowy.

Tatuś przyniósł i rozłożył.

Mamusia nakryła kapą i zrobiła drzwiczki, żeby ograniczyć przeciąg w środku.

Filip wziął pełen gracji rozpęd i wylądował na dachu z cegłóweczką w pysku.
Szeroko się uśmiechnął.

Rodzice rozłożyli ręce, zgonili Gupka z zawalonej konstrukcji, dokonali prób powortu do stanu poprzedniego i wrzucili kapę do środka.

Wtedy Gupek zrozumiał.

Tknął nawet żarcie.
I czuwał.

Kiedykolwiek Mamusia zaglądała do niego, żeby sprawdzić, czy mu ciepło - wciąż czuwał.

Około 01:00 w nocy i po czternastej inspekcji, Mamusia uznała, że ma już w zasadzie pewność, że pies nie zamarznie, a pies pewnie myśli, że Mamusia jest nienormalna, że tak wciąż przychodzi i maca mu karczek.

Punkt 6:00 obudziło wszystkich radosne poszczekiwanie w oczekiwaniu na zabawę cegłóweczką.

Marta dostała pozwolenie na wyjście i tak spędziła poranek.

Potem wszyscy się pożegnali i wyruszyli w drogę, a Mamusia rozpoczęła normalny dzień pracy.

Punkt 10:17 pojawił się pan ze smyczą, zlał Filipa i poszedł do niebieskiej bramy.

Mamusia złapała za telefon, żeby przekonywać Tatusia, że pójdzie do niedobrego pana i Filipa odkupi.

Tatuś również był mocno zmartwiony tą sytuacją.

Mamusia poszła do niebieskiej bramy.

Panów zastała tam conajmniej kilku.

I radosnego Filipa, łażącego między nimi.

Filip okazał się być Gutkiem.

Gutkiem-łazęgą, co to wchodzi na budę i przeskakuje przez płot.

Półkrową-półamstafem na dodatek.

Mamusia zapytała niepewnie, czy - zrozpaczone brakiem adopcji - Dzieci będą mogły czasem Gutka odwiedzić.

Panowie wyrazili entuzjazm.

Z lekkim sercem, Mamusia wróciła do domu.

Teraz Marta idzie 'zawołać Gutka', który natychmiast wyskakuje przez płot, a potem podobno wdrapuje się z powrotem po siatce.

Jak się nie wdrapie z powrotem i zalegnie na dywaniku na noc, to jest zgarniany rano z laniem.

Bez efektu terapeutycznego.

Znaczy Gupek, nie Gutek.

W jaki sposób jednak pół krowy wdrapuje się po płocie - wciąż jeszcze umyka Mamusi i jej aparaturze rejestującej, ale jest wola i będą efekty.

Na pewno.

Mamusia działa

2010-03-03T19:30:00.000+01:00

ostatnio na zasadzie straży pożarnej - jak się pali, to pędzi.

A Mateusz postanowił jednak nie zostać saksofonistą.
Będzie myśliwym. 'Jak wyżyje do czasu, gdy będzie dorosły'.

To pewnie dlatego, że zepsuł okulary.

Marta nie ma już

2010-02-22T22:49:00.000+01:00

sześciu zębów.
Żadnemu ledwie-ruszającemu-się nie daje szansy uchowania.
W sumie, same sobie są winne.
Nowe jednak rosną jej tak szybko, że za chwilę po kasowniku nie będzie już śladu.

Trzeba się było więc postarać, żeby ślad pozostał.

Mateusz natomiast nie ulega presji i życzy sobie raczej, żeby każdy ząb mu pozostał.

Również pozuje we właściwy jedynie sobie sposób.

Dobrze jest czasem przyjechać za wcześnie...

do czego może służyć

2010-02-15T10:49:00.003+01:00

podłoga w gabinecie?

Do zablokowania jej na całe ferie i skazanie Mamusi na prace w pozycjach bardzo niewygodnych.

W zasadzie, to nawet nie ma pewności, kto tu z kim śpi, czy dzieci ze zwierzętami, czy dzikie koty z mało ucywilizowanymi obywatelami, mało istatna jest też kompozycja i ułożenie - ważne że ma się w zasadzie wszystkie kołdry, poduszki i kocyki, jakie udało się wygrzebać z wszystkich szaf i zakątków oraz że zrobiło się z nich fury, na których w ciągu dnia zjeżdża się ze schodów, a w nocy parkuje na materacach.

Jak to dobrze, że ferie trwają tylko 2 tygodnie.
Może ciocia A. nie będzie już musiała nastwiać gnatów Mamusi...

nie tylko w wyrywaniu

2010-02-13T23:29:00.007+01:00

zębów się Marta specjalizuje.

Ostatnio nic nie wciąga jej bardziej, niż malowanie twarzy swojej oraz wszystkich innych, którzy się na to zgodzą.

Dziś zgodziła się Sonia.

Ninio postanowił nie brać udziału w przetargu.

Widać różnicę...

Sama Autorka wyglądała wczoraj tak:

Trzykrotnie tak wyglądała.

Z różnych Ważnych Artystycznych Względów.

A Mateusz znów musiał czołgać się po podłodze, bo ostatnio jest tylko wężem.

Nieuwiecznionym...

A nie - przepraszam. Uwieczniony został dziś.

Tylko z pola ostrości wypełzł był... ssss...

w sumie jak Mateusz

2010-02-05T22:21:00.002+01:00

przechyli głowę, to nie widać, że nie dał sobie wyregulować zauszników.
Prawie w ogóle.